Zwarte helikopters zonder kenteken vallen mensen lastig die naar eigen zeggen door ufonauten werden ontvoerd.

In het vorige hoofdstuk werd aangetoond dat de raadselachtige verschijning van zwarte helikopters zonder kenteken boven uitgestrekte gebieden van de VS (in het bijzonder als "bijverschijnsel" van dierenverminkingen) niet naar het rijk der fabelen kan worden verwezen. Omdat deze helikopters ook in het kielzog van UFO-waamemingen opduiken, rijst de vraag wat hun relatie met het verschijnsel UFO's is. De UFO-onderzoeker Raymond E. Fowler kwam er als een der eersten achter dat deze mysterieuze helikopters personen in de gaten houden die beweren het slachtoffer te zijn geworden van een of meer UFO-ontvoeringen.²⁵ Vóór 1980 schenen ze zich daarvoor nog niet te interesseren. Fowler raakte tijdens zijn onderzoek van het ontvoeringsgeval Betty Andreason bij dit mysterie betrokken. Betty Andreason had sinds januari 1967 geregeld UFO-ontvoeringservaringen. Haar geval werd met hulp van professionele hypnose-artsen en andere medici uitvoerig onder de loep genomen. Een jaar lang werd zij onderzocht op eventuele psychische ziekten. In diezelfde periode onderwierp zij zich aan in totaal twee leugendetectortests en veertien regressiehypnose-sessies.²⁶

Onder hypnose beschreef ze gedetailleerd verscheidene UFO-ontvoeringservaringen. Ze vertelde dat ze door vijf kleine grijze kaalhoofdige humanoïden, van wie er één wat langer was dan de anderen, naar een UFO werd ontvoerd. Ze beschreef verder hoe deze wezens uiteenlopende onderzoeken op haar verrichtten. Na vier uur missing time werd ze weer naar huis gebracht. De uitvoerige bestudering van haar geval beslaat een rapport van 528 pagina's. Tijdens dit onderzoek werd nog geen hinder van de bedoelde helikopters ondervonden. Omdat Betty Andreasons ontvoeringservaringen aanhielden, werd het onderzoek van haar geval hervat.

Begin jaren tachtig woonde Betty in een dunbevolkte streek in Ashburn, Massachusetts. Toen ze op een dag in haar tuin aan het werk was, verscheen er plotseling een grote zwarte helikopter die korte tijd boven haar bleef zweven. Het onderzoeksteam schonk aan die eenmalige actie eerst geen aandacht. Maar de toekomst leerde dat het niet bij die ene keer zou blijven. Kort na het incident verhuisden Betty en haar echtgenoot Bob Luca naar Connecticut. Nadat het echtpaar de nieuwe woning had betrokken, verschenen boven de buurt en hun huis zeer laagvliegende zwarte helikopters zonder enig registratieteken. Voorts begon het echtpaar in huis vreemde voorvallen waar te nemen²⁰: er traden voortdurend storingen van elektrische huishoudelijke apparaten op. En ze begonnen stemmen in hun hoofd te horen. De helikopters schonden de wettelijke vluchtbepalingen, omdat ze lager dan 150 meter boven bewoond gebied vlogen. Uit onderzoek bleek dat geen enkele militaire oefenvliegroute over het desbetreffende gebied voerde. Buren bevestigden tegenover het onderzoeksteam dat het in hun buurt, voor de Luca's er kwamen wonen, volkomen rustig was en dat er nooit helikopters overvlogen.

Nadat Bob enkele foto's van een van de fantoomhelikopters had gemaakt, nam hij contact op met de FAA, de Aircraft Owners and Pilots Association en enkele militaire bases. Maar al deze instanties ontkenden dat zij op de aangegeven tijdstippen in dat gebied helikopters in de lucht hadden. Een FAA-zegsman merkte op dat deze incidenten hem aan een CIA-actie deden denken. De CIA ontkende echter eveneens dat men op de genoemde tijden helikopters in de lucht had. Betty en Bob Luca werden bang en verhuisden nogmaals. Maar boven hun nieuwe woning doken de helikopters ook weer op.²⁷ Bij een andere gelegenheid werd Bob Luca vanaf een parkeerplaats over een afstand van acht kilometer door een helikopter achtervolgd. Toen hij uitstapte om een paar foto's te maken, verdween de helikopter. Een andere keer wist Bob eveneens een foto te maken van een zwarte helikopter zonder kenteken, die om Betty heen cirkelde.

Aan de hand van die foto's kon men vaststellen dat het type helikopter in kwestie op een omgebouwde Hyey UH-1H leek. De firma Bell, die zulke helikopters bouwt, denkt dat het een militaire versie zou kunnen zijn. Bob Luca trachtte verder de thuisluchthaven(s) van deze helikopters op te sporen. Hij zag enkele zwarte helikopters achter het hek van een afgesloten gedeelte van Bradley International Airport bij Windsor Locks in Connecticut. Een keer zag Bob zelfs een van de helikopters landen. Toen hij de luchthaven opbelde om naar de herkomst van de helikopters te informeren, deelde men mee dat daar nooit zwarte helikopters zonder kenteken waren geland of geparkeerd hadden gestaan. Betty en Bob reden vervolgens naar die luchthaven en fotografeerden enkele helikopters achter het hek van een afgesloten militair terrein. Tot op heden is er geen instantie gevonden die de helikopters die Betty en Bob lastigvallen kan identificeren. Zonder enig registratieteken of nationaliteitskenmerk is identificatie niet mogelijk.

Een even complex geval van UFO-ontvoering overkwam op 30 juni 1983 het gezin Jordan. De bekende ontvoeringsonderzoeker Budd Hopkins onderzocht met hulp van hypnosemedici en andere deskundigen uitvoerig de gebeurtenissen die de zusters Debbie Jordan en Kathy Mitchell al drie generaties lang meemaken.²⁸ Kathy Mitchell kan zich het verbrande stuk aarde in de achtertuin van haar huis in Indianapolis goed herinneren. Haar moeder en zuster waren op een avond alleen thuis toen ze bij de pompinstallatie van hun zwembad een vreemd licht zagen. Ze beschreven het later als een zacht stralende lichtbron ter grootte van een basketbal. Debbie was op dat moment bij een van de buren. Haar moeder belde haar op en vertelde haar het vreemde voorval. Debbie reed meteen naar huis, greep een wapen en onderzocht het terrein. Ze vond echter geen sporen die op indringers wezen.

Kort daarop trof de familie het verbrande stuk grond aan. Hun hond hield zich geruime tijd op in de buurt van die plek en raakte vervolgens zijn haren kwijt. Uit onderzoek met een geigerteller bleek dat de verbrande plek verhoogde radioactiviteit vertoonde. Zeven maanden later smolt de sneeuw op de betrokken plek als eerste weg. De aarde kon in die verbrande toestand ook geen vocht vasthouden. Volgens een chemische analyse moest een uit dezelfde achtertuin genomen onbesmet grondmonster zes uur lang bij een temperatuur van 426 graden Celsius worden verhit om tot een zelfde verbrandingsresultaat te komen.

Na deze onverklaarbare gebeurtenis kreeg Debbie zich herhalende nachtmerries en traumatische flashbacks. Het door Budd Hopkins geleide onderzoek bracht een complexe UFO-ontvoeringservaring aan het licht. Debbie Jordan beschreef hoe in de buurt van de garage iemand een implantaat in haar oor inbracht. Debbie kon haar kwellers niet goed beschrijven, omdat ze door een diffuus licht omgeven was.²⁸ De daaropvolgende regressiehypnosesessies onthulden de gebruikelijke ontvoeringsgeschiedenissen. Het werd duidelijk dat Debbie Jordan en de andere leden van het gezin meermalen door kleine grijze onbehaarde wezens met grote hoofden waren onderzocht. Onder hypnose beschreven ze hoe ze aan boord van een UFO werden gebracht en hoe de wezens weefselmonsters of eicellen bij hen wegnamen. De andere op hen uitgevoerde experimenten pasten in de intussen door ontvoeringsonderzoekers opgestelde hypothese, waar over in Geheimboek UFO¹ en UFO-Nahbegegnungen² uitvoerig op ingegaan is.

Kort nadat de twee zusters met Budd Hopkins in contact waren gekomen, begonnen zich vreemde dingen af te spelen. Normaliter vlekkeloos functionerende elektrische apparaten in huis weigerden dienst of draaiden dol, en nu en dan hoorden ze stemmen in hun hoofd. Na 30 juni 1983 doken plotseling boven hun stuk land zwarte helikopters zonder kenteken op.²⁹ Vervolgens begon het aantal helikopterverschijningen toe te nemen. Evenals in het geval van Betty Andreason schonden ook deze helikopters de wettelijke vluchtbepalingen. Eenmaal drong een van de helikopters Kathy's auto bijna van de weg af. Omdat deze helikopters zwarte ondoorzichtige ruiten hebben, is het niet mogelijk de bemanning te onderscheiden. Op een avond cirkelde een helikopter meer dan een uur lang boven het huis van Debbie Jordan en scheen met een stroboscooplicht bij haar naar binnen. Eén keer was het lawaai van de helikopter zo krachtig dat in de slaapkamer een ruit in scherven viel. Deze voorvallen werden ook door de buren bevestigd.

Zelfs de kinderen van Debbie Jordan werden door de inzittenden van een zwarte helikopter zonder kenteken geïntimideerd. Hij vloog dermate laag over de spelende kinderen heen dat hun gezichtjes met opdwarrelend vuil besmeurd raakten. Vervolgens landde de helikopter en sprak een blonde man in een donkergroene overall hen vanuit de cockpit aan. Hij vroeg of ze niet een rondje mee wilden vliegen. Maar de kinderen holden ontdaan naar huis. Een andere keer volgde Debbie zelf een helikopter, tot aan Fort Harrison. Omdat dat een militaire basis is, kon ze de landing alleen vanuit de verte waarnemen. En op een dag zag Debbie voor de school waar ze werkte een zwarte helikopter zonder kenteken met daaromheen mannen in gevechtstenue. Het onderzoek naar de herkomst van deze helikopters verliep al even onbevredigend als in het geval van Betty Andreason en Bob Luca.

UFO-onderzoeker dr. Thomas Bullard vergeleek 270 ontvoeringsgevallen die zich tussen 1868 en 1984 over de hele wereld hebben voorgedaan.^30,31 De gegevens van zijn uitvoerige studie variëren van weinig geloofwaardige krantenartikelen tot zeer grondig onderzochte feiten van ontvoering. Het zwaartepunt van de door hem bestudeerde gevallen lag rond het eind van de jaren zeventig. Van de in zijn studie opgenomen ontvoeringen deden zich er 132 voor in de VS, 51 in Europa, 66 in Zuid-Amerika, 15 in Australië, 8 in Canada en de overige negen in andere landen. Omdat enkele van de betrokkenen verscheidene ontvoeringservaringen hadden, is het totale aantal groter dan het aantal in het onderzoek genoemde personen.

Opmerkelijk is dat dr. Bullard niet meer dan vier gevallen vond waarbij de ontvoerden door zwarte helikopters zonder kenteken in de gaten gehouden en belaagd werden. Hiertoe behoort de hiervoor beschreven geschiedenis van Betty Andreason. Ook is het interessant dat alle helikopterincidenten zich in de VS en Canada voordeden.

Wat het laatste land betreft, komt op dit punt de Brit Gerry Armstrong ter sprake. De ervaringen van Armstrong werden eveneens met hulp van hypnose-artsen grondig onderzocht. Gerry Armstrong en zijn gezin hadden sinds juli 1953 in Engeland typische UFO-ontvoeringservaringen. Medio jaren zeventig trokken de Armstrongs naar Canada. Daar kreeg het gezin wederom met UFO's te maken. Omstreeks 1974 verschenen er zwarte helikopters zonder kenteken boven hun stuk land. Ook Betty Hill werd in het begin van de jaren zeventig door dergelijke fantoomhelikopters lastiggevallen.⁶ Naar het zich laat aanzien nam de helikopteractiviteit in verband met UFO-ontvoeringsslachtoffers in het midden van de jaren tachtig aanzienlijk toe. Tegenwoordig heeft vrijwel iedere onderzoeker van deze gebeurtenissen enkele van zulke gevallen in zijn dossier.

Het MUFON- Abduction Transcription-project onder leiding van Dan Wright vergelijkt 142 UFO-ontvoeringsgevallen van vijftien ontvoeringsonderzoekers op uiteenlopende kenmerken.³² In tien, d.w.z. ongeveer zeven procent, van deze gevallen werden de UFO-ontvoerden door mysterieuze ongemerkte zwarte helikopters belaagd.³² Dat percentage stemt redelijk overeen met de gegevens van andere onderzoekers. Zo heeft dr. Richard Boylan 175 ontvoeringen onderzocht waarbij vijf van de ontvoerden door helikopters werden lastiggevallen. Van de 500 ontvoeringen van dr. Leo Sprinkle gingen er vijftien met helikopteractiviteit gepaard³⁵, van de vijftien van Raymond Fowler²⁵ twee en van de honderd van Richard Hall drie.³⁶ Als men echter verscheidene gevallen van recentere datum bekijkt ligt het percentage hoger, omdat het aantal helikopterverschijningen in verband met UFO-ontvoeringen in de jaren negentig is toegenomen.

Kort nadat het bekende UFO-ontvoeringsslachtoffer Whitley Strieber zijn boek Communion had gepubliceerd, kwam hij in contact met Ed Conroy,³⁷ die verslaggever was van de San Antonio Express en belangstelling had voor culten en mind control-slachtoffers. Ed onderzocht het geval Whitley Strieber en publiceerde in 1989 zijn Report on Communion.³⁸ In het kader van dat onderzoek maakte hij natuurlijk ook persoonlijk kennis met Strieber en diens gezin en vrienden. Korte tijd na zijn bezoek aan Strieber werd Conroy door een zwarte helikopter zonder kenteken lastiggevallen. Op een avond zweefde deze voor een raam van zijn huis, daarmee alle luchtvaartveiligheidsvoorschriften schendend omdat hij zo laag tussen diverse flatgebouwen in een dichtbevolkt gebied vloog. Conroy belde meteen Strieber op om hem het voorval mee te delen.Terzelfder tijd bevond zich ook boven Striebers huis zo'n toestel. En dat maakte zo'n herrie dat Strieber het telefonisch contact met Conroy moest verbreken. Vervolgens liep hij het terras voor zijn huis op en zag hij nog net hoe een zwarte helikopter laag over de bomen scherend in de verte verdween.³⁹

De nacht daarop werd Strieber wakker van piepgeluiden die leken op die van een wekkerradio. Toen hij uit bed was opgestaan om te zien waar ze vandaan kwamen, begon in zijn hoofd een stem te praten die hem zei eens uit het raam te kijken. De stem klonk volgens Strieber als die van een jonge soldaat die voor de radio spreekt. Toen hij uit het raam keek, zag hij voor de wolken een helikopter zweven. Vervolgens zei een vrouwelijke stem: "Zie naar ons op, wij stralen een licht op je voorhoofd."

Daarna voerde de helikopter bizarre manoeuvres uit. Voor hij verdween, hoorde Strieber nogmaals stemmen in zijn hoofd, die klonken alsof iemand heel snel een woordenlijst afraffelde. Simultaan daarmee verscheen voor zijn geestesoog een serie beelden van een spelonk. De beelden en de stemmen verdwenen toen de helikopter wegvloog. De rest van de nacht verliep rustig.

Dit voorval is interessant omdat de stemmen en de beelden misschien door de helikopterbemanning via draadloze mind control-methodes in Striebers hoofd gegenereerd werden. Deze technologie werd ontwikkeld door dr. Joseph Sharp en dr. Allan Frey.⁴⁰ Beide geleerden experimenteerden met gepulste microgolven waarmee gesproken woorden rechtstreeks naar het auditieve gebied van de menselijke hersenschors kunnen worden gezonden. Experimenten hiermee vonden al in de jaren "60 plaats. Het zogenoemde Frey-effect wordt wel omschreven als horen-via-microgolven.

Microgolven zouden ook de oorzaak van de genoemde storingen van elektrische apparaten kunnen zijn. Volgens de Los Angeles Times werd een getuige in een steekpenningenzaak waarbij zijn, voor het Pentagon werkende, firma betrokken was, door middel van elektromagnetische golven lastiggevallen.⁴¹ Rex Niles en zijn zuster beweren dat boven hun huis regelmatig helikopters vlogen. Een geconsulteerde ingenieur constateerde dat Niles' erf bestraald werd met microgolven met een vermogen van 250 watt. Een gewezen studiegenote van Niles beweerde dat haar computer van slag raakte als Niles er dichtbij kwam. Dit geval heeft weliswaar niets met UFO's te maken, maar vertoont wel vergelijkbare kenmerken.

Tijdens de UFO-ontvoeringsconferentie, die in 1992 in het Massachusetts Institute of Technology werd gehouden, werden twee van de aanwezige UFO-ontvoerden door zwarte laagvliegende helikopters zonder kenteken belaagd.⁴² Dr. Karla Turner onderzocht voor haar boek Taken negen vrij recente UFO-ontvoeringen, waarbij vier van de betrokkenen raadselachtige helikopteracties meldden.⁴³ Alle negen ontvoerden maakten gewag van storingen van hun elektrische apparaten, en acht van hen hoorden vreemde stemmen in hun hoofd. Op 29 mei 1993 zagen Lisa (pseudoniem) en haar zoon om half vier in de middag een donkere helikopter over hun huis vliegen. Vervolgens nam het aantal vluchten daar toe, soms vergezeld van een zoemend geluid. Nu en dan vlogen ze 's nachts boven Lisa's erf, zodat ze haar uit haar slaap hielden. Twee andere in het boek van dr. Turner genoemde ontvoerden hadden vergelijkbare ervaringen.

Kort nadat de Texaanse Jane (pseudoniem) van nabij een UFO had waargenomen, begonnen in haar huis elektrische apparaten storingen te vertonen. Ook haar telefoon en antwoordapparaat waren niet in orde. Heel vaak hoorde zij bij telefoongesprekken een vreemd geklik en geruis. Verder werd Jane gehinderd door gonzende en piepende geluiden. Maar daar bleef het niet bij: kort daarop verschenen de mysterieuze zwarte helikopters die ook haar leven tot een hel begonnen te maken.

Een derde vrouw die niet alleen door de confrontatie met een UFO de schrik van haar leven kreeg, is Angie (pseudoniem). Kort nadat het tot haar doordrong dat ze UFO-ontvoeringservaringen had opgedaan, landden er twee donkere helikopters op haar erf. Ditmaal droegen ze registratietekens van de Amerikaanse luchtmacht. Maar toen Angie naar buiten liep om te zien wat ze daar moesten, vlogen ze weg. Op 23 maart 1993 telde ze niet minder dan negentien helikopters die over haar boerderij vlogen. Ook Angie meldt storingen van haar elektrische apparaten.

De hier aangehaalde gevallen vertegenwoordigen overigens niet meer dan een fractie van de intussen bekend geworden UFO-ontvoeringen die gepaard gaan met de verschijning van een of meer zwarte helikopters zonder kenteken. Dr. Thomas Bullard vergelijkt in zijn studie van dit soort ontvoeringen de raadselachtige helikopters met de voertuigen van het Men in Black (MIB)-fenomeen.^30,31 Onder deze mannen in het zwart verstaat men personen die na UFO-verschijningen bij getuigen daarvan opduiken en hen vrees proberen aan te jagen. De meeste getuigen bevestigen dat deze bezoekers donker gekleed zijn, van alles over hen weten en dat het lijkt of ze geen mensen zijn.

Volgens de studie van dr. Bullard werd al in de jaren vijftig van deze mysterieuze mannen in het zwart gewag gemaakt. Ze zijn soms met z'n drieën, hebben een mechanisch klinkende stem en bewegen zich op een robotachtige manier. Getuigen verklaren vaak dat ze in zwarte Cadillacs rijden. Algemeen worden de MIB alwetend en gevaarlijk genoemd. Enkele van de eerdergenoemde ontvoerden hadden in het kielzog van hun UFO-ervaringen ook MIB-belevenissen. Bij zestien van de 270 door dr. Bullard onderzochte gevallen kwamen de mannen in het zwart in actie. Tienmaal deden ze zich voor in de VS, drie in Canada, en drie in Engeland.

Het is heel wel mogelijk dat het bij enkele MIB-ontmoetingen ging om FBI-agenten of andere regeringsbeambten die UFO-getuigen ondervroegen. Maar het leeuwendeel van de MIB-bezoeken blijft mysterieus en lijkt een paranormale component te bevatten. Volgens de huidige stand van kennis ter zake is het echter zeker niet gerechtvaardigd om het verschijnen van de zwarte helikopters zonder kenteken te vergelijken met de zwarte Cadillacs van de mannen in het zwart. De helikopteractiviteit heeft met het MIB-fenomeen niets te maken.

Een samenvatting:

1. De zwarte helikopters zonder kenteken doken aan het begin van de jaren zeventig voor het eerst op en werden vooral nabij vindplaatsen van mysterieus verminkte dieren waargenomen.

2. In die periode toonden de bemanningen van deze helikopters weinig tot geen interesse in vermeend door ufonauten ontvoerde personen.

3. Vanaf het begin van de jaren tachtig begonnen ze belangstelling te tonen voor een deel van de vermeend door ufonauten ontvoerde personen.

4. Die belangstelling is tot op heden aanmerkelijk toegenomen. Gemiddeld bestaat het dossier van iedere Noord-Amerikaanse UFO-ontvoeringsonderzoeker voor ongeveer drie procent uit dergelijke gevallen. Bij onderzoekers van meer recente ontvoeringsgevallen ligt dat percentage hoger, omdat de bedoelde helikopteractiviteit sinds het begin van de jaren negentig toeneemt.

5. Hoewel deze helikopters vooral in de jaren zeventig ook in Engeland actief waren, lijken ze alleen in Noord-Amerika steeds vaker in de context van dierenverminkingen en UFO-ontvoeringen op te duiken.

Men vraagt zich intussen wel af wat de helikopterbemanningen voorhebben met het lastigvallen of bewaken van personen die een (vermeende) UFO-confrontatie hebben gehad. Test misschien een in het geheim opererende instantie onder de dekmantel van het werkelijk bestaande verschijnsel, UFO's of nieuwe wapensystemen op nietsvermoedende personen, of gaat er méér schuil achter dit toch wel heel aardse binnendringen in de privé-sfeer van vele mensen? Zoals in de komende paragrafen aangetoond zal worden, lijken de helikopterbemanningen of een militaire commando-eenheid zich niet met hinderlijk overvliegen en het bewaken van vermeende UFO-ontvoeringsslachtoffers tevreden te stellen. Want sinds een jaar of tien beweren steeds meer mensen dat zij niet alleen door ufonauten ontvoerd werden, maar vervolgens ook door personen in militaire uniformen werden gekidnapt en door middel van mind control-methodes werden verhoord en onderzocht.

Bronnen:

1 Helmut Lammer en Oliver Sidla, Het geheimboek UFO: Geborgen UFO-wrakken, experimenten met dieren, ontvoeringen door buitenaardse wezens, vrijgegeven geheime dossiers, Tirion, Baarn 1996.
2 Helmut Lammer en Oliver Sidla: UFO-Nahbegegnungen: Unidentifizierte Flugobjekte hinterlassen Spuren, Herbig, München, 1996 (Heyne Sachbuch, nr. 446, Wilhelm Heyne Verlag, München 1997).
6 John Fuller, The Interrupted Journey, Souvenir Press, Londen 1980.
20 Armen Victorian, "Britain in the 90s: Up Against the State", Lobster, nr. 28, 1995.
25 Raymond E. Fowler, persoonlijke mededelingen aan Helmut en Marion Lammer, 1996.
26 Raymond E. Fowler, The Andreason Affair: The Documented Investigation of a Woman's Abduction Aboard a UFO, Wild Flower Press, Newberg, Oregon, (1979), 1994.
27 Raymond E. Fowler, The Andreason Affair Phase Two: The Continuing Investigation of a Woman's Abduction by Extraterrestrials, Wild Flower Press, Newberg, Oregon, (1982), 1994.
28 Budd Hopkins, Eindringlinge, Die unheimlichen Begegnungen in den Copley Woods, Kellner, juli 1991. Oorspr. in het Amerikaans: Intruders, The incredible visitations at Copley Woods, New York, Random House, 1987. Ned. vert. door W.Y. Ponsen, Indringers uit het heelal, Helmond, 1989.
29 Debbie Jordan en Kathy Mitchel, Abducted! The Story of the intruders Continues, Carroll & Graf Publishers, New York 1994. Ned. vert. door Henk Popken, Ontvoerd, v. Reemst, Houten, 1996.
30 Thomas E. Bullard, UFO Abductions: The Measure of a Mystery; Volume 1: Comparative Study of Abduction Reports, Fund For UFO Research (FUFOR), PO. Box 277, Mount Rainer, Maryland 20712, VS.
31 Thomas E. Bullard, UFO Abductions: The Measure of a Mystery; Volume 2: Catalogue of Cases, Fund For UFO Research (FUFOR), PO. Box 277, Mount Rainer, Maryland 20712, VS.
32 Dan Wright, "Commonalities & Disparitics: Findings of the MUFON Abduction Transcription Project" in: Ufology: A Scientific Paradigm, MUFON International Symposium Proceedings, Seattle, Washington, 7-9 juli,VS., 1995.
35 Leo Sprinkle, persoonlijke mededelingen aan Helmut en Marion Lammer, 1996.
36 Richard Hall, persoonlijke mededelingen aan Helmut en Marion Lammer, 1996.
37 Whitley Strieber, Die Besucher: Eine wahre Geschichte, Heyne Verlag, München, 1988. Oorspr. in het Amerikaans, Communion. A true story, Morrow, New York, 1986. Ned. vert. door Jos den Bekker, Contact. Een waar gebeurd verhaal, Het Spectrum, Utrecht, 1987.
38 Ed Conroy, Report on Communion, William Morrow, New York, 1989.
39 Whitley Strieber, Breakthrough: The Next Step, HarperCollins, New York 1995.
40 Allan H. Frey, Human Auditory System Response to Modulated Electromagnetic Energy J. Appl. Physiol. 17, blz. 689-692, 1962.
41 Martin Cannon, The Controllers: A New Hypothesis of Alien Abduction, VS, 1991: Mind Control Forum, Internet: www.mk.net/~mcf, 1996.
42 C.D.B. Bryan, Close Encounters of the Fourth Kind: Alien Abduction and UFO's- Witnesses and Scientists Report, Weidenfield & Nickolson, Londen 1995.
43 Karla Turner, Taken: Inside the Alien-Human Abduction Agenda, Kelt Works, 1994.