Zoeken naar de ziel.

Bewijst de Kirliaanse fotografie het bestaan van de ziel of is de techniek slechts een manier om mooie plaatjes te creëren? John Shreeve en de "foto's van de geest".

In het ziekenhuis waar hij werkte, zat in 1939 de Russische elektro-ingenieur Semyon Kirlian te kijken naar een fysiotherapeutische behandeling met een hoge-frequentiemachine. Tijdens de behandeling sprong er een vonk over van een elektrode naar de huid van de patiënt. Kirlian, in zijn vrije tijd uitvinder, vroeg zich af of het mogelijk zou zijn zo'n vonk te fotograferen. Hij plaatste een van de elektroden op zijn hand, drukte deze tegen een fotografische plaat en draaide het knopje om- waarbij hij zijn hand brandde. Na het ontwikkelen van de film ontdekte hij dat er om de afdruk van zijn hand een soort aureool zat.

Met de hulp van zijn vrouw Valentina ging Kirlian met andere organische weefsels experimenteren; hij bereikte hetzelfde soort effect. Op deze manier gefotografeerd, gaven bladeren, vruchten, hele planten, kleine dieren en elk deel van het menselijk lichaam dezelfde mysterieuze glans af vergezeld van flitsen en vreemde, zigzaggende lichtpatronen.

Intrigerend was dat de steel van een net afgesneden bloem een serie vonken produceerde, terwijl een dood blad geen enkele vonk of flits afgaf. Nog vreemder was het feit dat een elektrofoto van een blad waarvan een stukje was afgescheurd, het blad in zijn geheel weergaf. Dit zogenaamde "fantoomblad"- effect leidde tot het idee dat de glanzende omtrek een soort van "levenskracht"-mal vertegenwoordigt die blijft bestaan, zelfs als een deel van het fysieke geheel is verwijderd.

Aura's fotograferen.

Begin jaren "70 bouwden wijlen Dr. Thelma Moss en Kendall Johnson van de Universiteit van Californië hun eigen hoog-voltage Kirlianapparaat. Ze fotografeerden honderden mensen en ontdekten dat elk individu een herkenbaar lichtpatroon of "corona-uitstoot" had, dat van dag tot dag en van stemming tot stemming enigszins veranderde.

Een bijzonder verrassend resultaat was de manier waarop bepaalde soorten voedsel en dranken snelle veranderingen in de corona-uitstoot teweeg konden brengen. Zo werden er een paar foto's van een vingertop gemaakt. Op de eerste ziet deze eruit als een zwarte vlek met een klein ringetje van lichtflitsen eromheen- zoiets als het effect van een totale zonsverduistering. Een foto die een paar minuten later werd genomen, nadat de proefpersoon een beetje alcohol had gedronken, toonde opmerkelijk veel meer licht. De vingerafdruk was nu omgeven door een schitterend, wit aureool en de omtrek van elke groef en spiraal ervan was nu verlicht. Moss en Johnson toonden aan dat marihuana dezelfde vermeerdering van licht veroorzaakte, net zoals yoga- ademhalen en meditatie.

Overtuigende resultaten.

Ook na acupunctuurbehandeling werd een grote vermeerdering van licht geconstateerd, maar absoluut geen enkele als de naalden op willekeurige plekken in de huid werden aangebracht. Door dergelijke resultaten kon men er bijna zeker van zijn dat er werkelijk een nieuw fenomeen was ontdekt.

Niettemin bleven sommige deskundigen hun twijfels houden betreffende Kirliaanse foto's. Zo wees Dr. Robert O. Becker, auteur van Body Electric (1985), erop dat het Kirliaanse effect zowel op niet-levende als levende materie kon worden aangetoond- een observatie die de hele techniek ongeldig leek te maken. Anderen menen dat de hoge voltages- soms meer dan 20.000 volt- die bij de Kirliaanse fotografie worden gebruikt, op zichzelf al fotografische afwijkingen kunnen veroorzaken en elke werkelijke verandering in het delicate energiesysteem van de mens maskeren.

In weerwil van dergelijke kritiek is men gedurende de jaren "80 en "90 doorgegaan met serieus onderzoek naar de Kirliaanse fotografie, en vandaag de dag wordt de Kirliaanse fotografie ook weer onder de belangstelling van het publiek gebracht, hoofdzakelijk dankzij een klein collectief genaamd Kirlian Research in Londen. Deze groep neemt van bijna alles- handen, voeten, munten, sieraden- Kirliaanse foto's en de resultaten zijn zowel kleurrijk als indrukwekkend. Commercieel krijgt hun werk ook belangstelling, onder andere van reclamebureau's. De rockster David Bowie, die allang geïnteresseerd is in het onderwerp en veel van het werk van Dr. Thelma Moss bezit, heeft eveneens contact met Kirlian Research. Het grootste deel van hun werk wordt meer met artistieke doeleinden dan met wetenschappelijke gemaakt, maar Kirlian Research ziet hun creatieve werk als een manier om meer serieus onderzoek te financieren. Ze zijn speciaal geïnteresseerd in proeven onder toezicht om te ontdekken of Kirliaanse fotografie kan worden gebruikt in de detectie en diagnose van ziektes. Ion Dumitrescu, een Roemeense arts met een graad in elektronica, doet al geruime tijd onderzoek op dit gebied. Hij zegt dat gezond weefsel een donker beeld geeft en ongezond weefsel een licht beeld, wat mogelijk wijst op de aanwezigheid van onbeheersbaar geworden energie.

Diagnostisch middel?

Dr. Dumitrescu deed een massale doorlichting van 6000 arbeiders in de chemische industrie en verklaarde dat 47 van hen kwaadaardige tumors hadden. Verbazingwekkend genoeg werd dit resultaat door regulier medisch onderzoek bij 41 patiënten bevestigd en Dumitrescu gelooft dat testen bij de andere zes arbeiders ook tumors zullen aantonen zodra deze groot genoeg zijn om met conventionele apparatuur opgespoord te worden. Een andere onderzoeker, Leonard Konikiewicz, directeur van de afdeling medische fotografie aan het Polyclinic Medical Center in Harrisburg (Pennsylvanië, V.S.), meldde de Medical Tribune van april 1978 dat Kirliaanse fotografie met succes de dragers van het cyste-fibrosis gen kan opsporen. Hij zei dat hun corona-uitstoot gebroken of geklonterd is in plaats van egaal en rond. Tijdens een blind onderzoek was men er met de Kirliaanse techniek in geslaagd 12 van de 13 participerende dragers van het gen te identificeren.

Er zijn ook aanwijzingen dat Kirliaanse fotografie kan worden gebruikt bij het opsporen van geesteszieken. In 1982 presenteerde Dr. Vittoria Marangoni tijdens een internationaal congres in Hamburg de resultaten van haar onderzoek bij enkele honderden psychiatrische patiënten, van wie de meesten aan schizofrenie leden. Zij en haar collega's hadden ontdekt dat de vingertoppen van gezonde mensen een uitgesproken en bijna blauwe corona hadden, terwijl de corona van schizofrenen of erg vlekkerig of vrijwel onzichtbaar was. Ook hadden ze een structuurloze, rode verkleuring onder de vingertoppen van schizofrenen ontdekt.

Hoewel veel bewijsmateriaal overtuigend schijnt aan te tonen dat Kirliaanse fotografie een effectief diagnostisch instrument kan zijn, moet worden toegegeven dat de techniek onvoorspelbaar is. Er zijn veel variabelen- onder andere luchtdruk, vocht en de conductiviteit van het voorwerp dat wordt gefotografeerd- die de resultaten kunnen beïnvloeden, waardoor een wetenschappelijke validering moeilijk is. Dit gecombineerd met de beweringen van New Age- volgelingen dat de Kirliaanse fotografie het bestaan van het aura bewijst, heeft veel legitieme onderzoekers ervan weerhouden dit gebied te verkennen.