Omm Sety

De legende van Abydos

Was een oude Engelse dame in het bezit van de sleutel die toegang gaf tot de mysteries van Egypte?

Kon een dame uit het Engeland van de twintigste eeuw de reïncarnatie zijn van een priesteres uit het jaar 1000 v.Chr.? Hoe kon een ongeschoolde oudere vrouw de archeologische experts versteld doen staan met haar versie van de tempel van Seti I en de realiteit van een lang verdwenen religie? Hoe past de aanverwante en mysterieuze Osirion in het raadsel?

Omm Sety werd geboren in Londen in het jaar 1904 en stierf ten gevolge van een verschrikkelijke valpartij in het jaar 1907. Ze was meer dan een uur dood. Toen de lijkenwasser en de dokter terugkeerden, troffen ze haar ademend en gezond aan zonder zichtbare verwondingen. Wel was ze verward omdat ze volgens haar zeggen "in het verkeerde huis" was.

Spoedig daarna begon Dorothy Eady (zoals haar naam bij haar geboorte luidde), die altijd een normaal en vrolijk kind geweest was, aan een leven dat gevuld was met dromen en een onnatuurlijke drang om te lezen en hiërogliefen te bestuderen. Ook had zij het constant over haar "echte huis" in een al lang vergeten tempel. De tempel van Seti I die zich in Abydos in Egypte zou bevinden. Haar ouders stonden versteld.

Het kleine meisje spookte door de Egyptische gangen van het Britse Museum en ze omringde zichzelf met de kunst en de voorwerpen van "haar volk".

Toen zij tien jaar oud was werd ze in de hiërogliefen onderwezen door niemand minder dan de beroemde Egyptoloog Sir E.A. Wallis Budge. De wetenschapper en expert was verbaasd over de kennis en expertise van het kind, maar hij was onthutst toen het kind hem vertelde hoe ze ooit het schrift ooit zelf had gebruikt maar het nu een beetje verleerd was.

Op haar veertiende werd het jonge meisje "bezocht" door de verschijning van Farao Seti I, in mummievorm, die haar nachthemd met geweld openscheurde zonder het meisje hysterisch te laten worden. Hiermee begon een serie intieme dromen met de oude heerser in de hoofdrol.

Terwijl Eady ouder werd begon haar interesse in de oude inscripties en hun taal steeds verder te groeien. Haar vertalingen waren foutloos en haar begrip van de taal was verbazingwekkend voor een jong meisje met weinig leerervaring. Tijdens die jaren in Londen ontmoette ze mensen die spraken over reïncarnatie, maar die niet wisten hoe ze ermee om moesten gaan.

Op haar 26ste was ze betrokken geraakt bij de Egyptische onafhankelijkheidsstrijd. In een paar maanden tijd ontmoette ze en trouwde ze met een jonge Egyptische wetenschapper voor wie ze naar Caïro vertrok. Ze veranderde haar naam in Bulbul (nachtegaal- vanwege haar lieflijke stem) Abdel Meguid.

Het huwelijk was geen succes, ondanks de geboorte van een zoon. Het falen van het huwelijk was te wijten aan haar slechte kookkunst, haar obsessie voor het verleden en misschien ook wel de nachtelijke bezoeken van de dode farao die weer waren begonnen. Haar schoonvader had de verschijning op de rand van haar bed zien zitten. Ook haar moeder en schoonmoeder hadden de verschijning meerdere keren gezien. Alle waarnemingen vonden 's nachts plaats.

Gedurende deze tijd begon ze ook met slaapwandelen en terwijl ze in die staat verkeerde had ze "boodschappen" gekregen van een entiteit die ze kende als Hor-Ra. Deze Hor-Ra vertelde haar de geschiedenis van een verouderende maar nog steeds machtige farao, Seti I, die terwijl hij in Abydos de bouw van zijn Tempelcomplex inspecteerde Bentreshyt ontmoette (kind van een buitenlandse moeder). Zij was een lieftallige jonge tempelmaagd. Gedurende deze tijd herstelde de farao ook van zijn drukke bezigheden met betrekking tot het herstel van het land, dat ernstig geleden had onder de onrust na de dood van Akhenaton. Seti werd verliefd op de blonde tiener met de blauwe ogen.

Geleidelijk aan begreep Dorothy dat het verhaal van Hor-Ra haar eigen verhaal was en dat zijzelf Bentreshyt was geweest. De vrouw die voor alle andere mannen verboden was, de geliefde van de farao en later ook zijn minnares. De tempelmaagd raakte uiteindelijk zwanger maar zij weigerde om degene die een gezworene aan de Godin Isis ontheiligd had te noemen. Toen de farao op reis ging hield ze wanhopig vol en pleegde liever zelfmoord dan dat zij de naam van de schuldige aan de hogepriester van de tempel prijsgaf.

De rol van de farao werd uiteindelijk ontdekt. Voor zijn heiligschennis werd hem het leven na de dood ontzegd en hij was gedoemd om als de Vliegende Hollander de wereld over te zwerven totdat zijn geliefde werd wedergeboren. Dan pas zouden zij hun lot kunnen beschikken, in een andere tijd.

Nadat zij een baan had gevonden bij het Egyptische Departement van Oudheden als kunstenaar voor het kopiëren van inscripties en andere kunstuitingen, begon Dorothy aan haar strijd voor onafhankelijkheid en na verloop van tijd vertrok zij samen met haar zoontje uit het huis van haar echtgenoot. Zij betrok een klein appartement in Caïro.

Haar daarop volgende carrière in de Egyptologie was voor haar als een thuiskomst. Als rechterhand van vele van de toendertijd beroemde archeologen werd Bulbul een van de belangrijkste experts op het gebied van het alledaagse leven in het oude Egypte. Dit varieerde van de rituelen en gebruiken in de gerechtshoven en tempels tot de vergeten methoden en praktijken van de schrijvers, kunstenaars en tombebouwers. Onbaatzuchtig hielp ze enkele jongere Egyptologen met hun onderzoeken en het schrijven van velen rapporten, boeken en artikelen. Er wordt verteld dat boeken over Egypte die gepubliceerd werden onder een bekende naam in feite haar werk waren.

Het was haar persoonlijke ambitie om de magische spreuken van de Vijfde Dynastie op een correcte manier in het Engels te vertalen. Ze schreef ook de honderden pagina's hiërogliefen voor het gewichtige Duits/Oud Egyptische woordenboek (Wörterbuch der Ägyptischen Sprache) en vertaalde dit omvangrijke werk ook nog eens in modern Engels.

Als gedreven borduurster hielp ze de vrouw van museum directeur Selim Hassan bij het maken van tien enorme muurkleden die oude Egyptische landkaarten, veldslagen en namenlijsten uitbeeldden. Negen hiervan hangen in de Wilbour Library van het Brooklyn Museum, terwijl de tiende, met daarop scènes van de slag bij Kadesh, als cadeau bestemd was voor de vrouw van Anwar Sadat. Het hangt nu in het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Caïro. Op latere leeftijf zou ze kleinere borduurwerken maken die bestemd waren voor verkoop aan toeristen zodat zij zichzelf en haar huisdieren zou kunnen voeden.

Bulbul vulde haar dagen met onderzoeksprojecten, het tekenen van muurteksten en decoratieve reliëfs, archeologische methoden en opgravingstechnieken, terwijl zij nacxhten in gebed doorbracht in de nabijheid van de Sfinx. Zij offerde dan geurwaren, verse bloemen en bier aan de leeuw met het mensenhoofd. Seti had haar verteld dat het beeld eigenlijk een representatie was van de god Horus.

Soms bracht zij een nacht door in de Koningskamer van de Grote Piramide. Van de Franse keizer Napoleon I wordt verteld dat hij hetzelfde heeft gedaan en er zo'n verontrustende ervaring heeft gehad dat hij er de rest van zijn leven niet over heeft gesproken. Het enige wat hij zei was: "Nee, wat is het nut? Je zou mij toch nooit geloven".

Bulbul Meguid, daarentegen, zocht deze ervaringen juist op en zij beklom in het gezelschap van de lichaamsloze Seti de wanden van de Piramide. Terwijl zij op het donkere Gizaplateau verbleef zag ze vaak de verschijning van een vrouwelijke figuur in oude jurk die er om bekend stond bij Campbell's Tombe te spoken. Eens, toen een groep verschillende mummies tijdelijk werd opgeslagen in een tombe bij Caïro, bracht zij er de nacht door en sliep ze tussen de mummie van haar minnaar Seti I en zijn favoriete zoon Ramses.

Voor sommigen die haar verhaal kenden werd ze beschouwd als vreemd maar toegewijd aan haar werk, terwijl anderen dachten dat ze last had van obsessies en dat ze niet goed snik was. Ze moesten echter allemaal haar kennis en expertise op het gebied van archeologische onderzoekstechnieken erkennen.

Uiteindelijk verhuisde ze op 2 maart 1956 naar Abydos, de kleine Arabische stad die gedomineerd wordt door de Tempel van Seti I, alwaar zij een slechtbetaalde baan als natekenares van inscripties aanvaardde. Ze was eindelijk thuisgekomen.

Abydos, waarvan men aanneemt dat het de laatste rustplaats is van Osiris, was eens het religieuse centrum van Egypte. Het was eens de ambitie van alle Egyptenaren om in Abydos begraven te worden. Om deze reden koos Seti deze plaats om zijn enorme tempelcomplex hier te bouwen waar Bentreshyt een priesteres van Isis was geworden.

Kort na haar aankomst in Abydos, werd haar bekendheid met de nog steeds bestaande tempel door de hoofd-inspecteur van het departement van oudheden op de proef gesteld. Hij nam haar mee naar de tempel in het donker, en zij moest van hem van de ene plaats naar de andere lopen. Tot zijn verbazing merkte hij dat de vrouw erin slaagde om in totale duisternis alle plaatsen precies te vinden. Als zij lange tijd in de buurt van het monument had gewoond dan was het geen wonder geweest, maar voor een nieuwkomer was het resultaat wonderbaarlijk te noemen.

Voor Omm Sety, welke naam zij na haar verhuizing naar Abydos ging gebruiken, was de tempel "het heiligste in heel Egypte, zowel voor farao's als gewone mensen". Dit was de plaats waar Osiris, de legendarische held-god-koning van de oude Egyptische religie, feitelijk was vermoord en waar hij (of tenminste zijn hoofd) begraven ligt onder het "heilige zand".

Omm Sety schreef dat het geloof in een band tussen de tempel van Abydos en Osiris versterkt werd door letterlijk duizenden jaren van ceremonie houden op de plaats van Osiris' tragische dood. Dit werd allemaal dramatisch versterkt door de toevallige ontdekking van een mysterieuze ondergrondse "structuur" waarvan sommigen dachten dat het de lang verloren gewaande tombe van Osiris betrof, veel ouder en uitdagender dan Seti's schitterende tempel. Vanaf het moment van de vondst wordt de structuur Osirion- het Monument voor Osiris- genoemd.

Omm Sety omschreef het op de volgende manier: "Dit imposante ondergrondse bouwwerk is een van de grootste puzzels van de Egyptische archeologie. Niemand weet met zekerheid te zeggen wie het gebouwd heeft en met welk doel en voor zover we weten is er geen gelijkwaardig gebouw in heel Egypte. Merkwaardig genoeg vertonen sommige elementen van de architectuur nauwe overeenkomsten met de "Zonnepoort" in Peru, hoog in het Andes-gebergte.

De Osirion is ook toegewezen aan het Middelste Koninkrijk (2160-1788 v.Chr.) maar te beoordelen aan de stijl, de bouwmethode, het gebruikte materiaal en de originele stevige eenvoud is het waarschijnlijker dat het een produkt is van de vroege IV-de Dynastie, ofschoon de aardlaag waarin het gevonden is doet denken aan een veel vroegere datum.

Het lijkt erop dat sommige Egyptenaren het Osirion beschouwd hebben als de Tombe van Osiris. Maar omdat het kanaal dat om het eiland heen loopt nog niet drooggepompt kon worden is het niet waarschijnlijk dat het mysterie van het Osirion opgelost zal kunnen worden. Het zal altijd een van de adembenemendste geheimen uit de Egyptologie blijven..."

Omm Sety besteedde de rest van haar leven aan het assisteren van beroemde archeologen bij het verder uitdiepen van Seti's schitterende bouwwerk waar zij haar vorige leven had doorgebracht als leerling priesteres van Isis. Haar werkzaamheden bij de reconstructie van de tempel bestonden onder andere uit het maken van tekeningen en vertalingen en de opbouw van een lang geleden ingestorte poort die bestond uit meer dan 3000 losse onderdelen en zij stelden de archeologen die de stukjes ontdekt hadden voor een compleet raadsel!

In 1958 bewees Omm Sety haar kennis van de voormalige tuinen die eens op een nu onbekende plaats hadden gebloeid. "Ik bleef constant aan de tuinen denken tot ik hier kwam te werken," zoals ze later vertelde, "en toen vond de voorman het op precies de plaats die ik hem verteld had- ten zuidwesten van de tempel. De vondst bestond uit boomwortels, wortels van druivenplanten , kleine irrigatiekanalen, de bron en in die bron stond nog steeds water."

Ze geloofde dat zelfs het kleinste detail op architectureel of religieus gebied van grote waarde was voor de archeologen in hun hoedanigheid van conservatoren van het verleden, en terwijl ze haar inzichten met hen deelde begonnen velen te geloven op dezelfde manier zoals zij dat deed.

Op een gegeven moment viel Omm Sety, die last had van griep van het dak van de tempel. Zij hoorde een krakend geluid toen ze neerkwam en toen ze bijkwam bevond ze zich in een ondergrondse kamer waar de god Osiris over haar heen gebogen stond. Overal waar ze keek zag ze gouden voorwerpen en beschilderde beelden. Duizelig observeerde ze alles en op de een of andere manier lukte het haar om buiten te komen alwaar ze op de tweede binnenplaats terecht kwam. Een daar op volgend onderzoek van de gebouwen leverde echter niet de verborgen schatkamer op. Omm Sety die onder de spinnenwebben en het stof van haar mysterieuze val terug kwam concludeerde: "Van een ding ben ik zeker- De tempel van Seti herbergt nog steeds de nodige geheimen... En dat is belangrijker dan de ontdekking van de schatten van Toetankhamon in 1922."

In haar meer dan 48 jaren in Egypte leefde Omm Sety in wat men noemt een parallelle wereld- die van Priesteres van Isis in Abydos meer dan 3000 jaar geleden- en zij herinnerde zich zelfs de kleinste details van haar vorige leven en de training in Seti's tempel en zij was een geletterde, geleerde en excentrieke vrouwelijke wetenschapper die verbazingwekkende staaltjes op het gebied van onderzoek en reconstructies van diezelfde tempel liet zien.

Haar kennis van iedere vierkante centimeter van het bouwwerk en haar kennis en begrip van de inscripties en hun betekenis verbaasde menig gestudeerd Egyptoloog. Documentaires van de BBC en National Geographic hebben het merkwaardige dubbelleven van Dorothy Eady/Omm Sety vereeuwigd.

Ofschoon Jonathan Cott's boek "De zoektocht naar Omm Sety" in de meeste landen niet of moeilijk te vinden is wordt het in de straten van haar voormalige en spirituele thuis- de tempel van Seti I in Abydos- verkocht.

Ze ligt begraven in Abydos, ze is weer gestorven op 21 april 1981, niet ver van de tempel en het nog immer mysterieuze Osirion.

Klik hier om naar een kleine uitleg over de Seti Tempel en het Osirion te gaan.