Nachtelijk bezoek.

Of u nu man bent of vrouw, als u ooit wakker wordt met het gevoel dat er iets geheimzinnigs onzichtbaar op u rust, past u dan maar op- wie weet is het een incubus of succubus.

"Het ene moment zat Carlotta nog haar haar te borstelen, en een ogenblik later zat ze ineens op bed... het intense ding, de reusachtige dimensie ervan- de ellende dat het zo snel de ingang had weten te vinden en zo ver naar binnen had weten te dringen, te rammen, alsof ze niet meer was dan dat, een plek, en geen mens."

The Entity, een griezelroman van Frank De Felitta die later met succes is verfilmd, was gebaseerd op het waargebeurde verhaal van "Carlotta Moran", een jonge vrouw uit Californië. Haar ervaringen in de jaren "70 werden bevestigd door psychiatrische rapporten en diverse bewijzen waaronder bonte plekken op haar lichaam. Volgens sommige onderzoekers was Carlotta aangevallen door een niet-fysiek wezen- een entiteit die wel bekend staat als incubus (de mannelijke-variant) of succubus (de vrouwelijke versie).

Stan Gooch.

Zichtbare duivels.

Dergelijke "verkrachtingen" zijn niet zo buitenissig als het lijkt en schijnen al sinds mensenheugenis voor te komen. Het rare in het geval van Carlotta was echter dat ze haar aanvaller ook werkelijk heeft kunnen zien- in de meeste meldingen zijn de incubi en succubi onzichtbaar. De ene keer leek het om een dwerg te gaan, een andere keer was het wezen lang, groen van kleur, zeer gespierd en groot geschapen, aldus Carlotta. Ook heel uitzonderlijk was dat de incubus haar tijdens zijn aanval aansprak. En bovendien kwam hij niet alleen 's nachts, maar ook overdag.

Een bekende Engelse actrice (die anoniem wenst te blijven) vertelde de psycholoog Stan Gooch een soortgelijke ervaring te hebben gehad. Toen ze in haar eentje in het donker lag, nadat ze juist was ontwaakt uit een diepe slaap, merkte ze plotseling dat de plafondlamp de vorm van een menselijk oog had aangenomen en dat dit intens naar haar tuurde. Dit was op zich al merkwaardig genoeg, maar het zou nog erger worden. Ze kreeg nu het gevoel dat een mysterieuze kracht op haar lichaam kwam te rusten, als het gewicht van een man die op het punt stond gemeenschap met haar te hebben... alleen, er was niemand te zien. In het begin, zo verklaarde de actrice, was het best prettig geweest. Maar toen werd de druk intenser en kwam ze in de greep van een overweldigende kracht, waardoor ze het gevoel kreeg door de matras en de lattenbodem van het bed heen te worden gedrukt. Toen de entiteit ten slotte vervaagde, rende ze naar de badkamer. In de spiegel zag ze dat haar mond besmeurd was met het bloed van een vreemde. Het interessante is dat van degenen die vermoedelijk te maken hebben gehad met poltergeisten- paranormale verschijnselen als meubels die uit zichzelf beginnen te bewegen, het spontaan uitbreken van brand of elektrische apparaten die ineens dienst weigeren- menigeen bovendien toegeeft slachtoffer te zijn geweest van verkrachting door een entiteit. Zo had Carlotta inderdaad ook last van een poltergeist die haar serviesgoed liet rammelen, krakende geluiden maakte en vunzige taal naar haar uitsloeg.

Guy Lyon Playfair die al veel paranormaal onderzoek heeft verricht, komt met een ander voorbeeld in zijn boek The Flying Cow ("De Vliegende Koe"), waarin hij een beschrijving geeft van de vele bizarre gebeurtenissen die hem ter ore waren gekomen en die hij ten dele ook zelf heeft meegemaakt toen hij voor onderzoek in Brazilië was. Marcia, een hoogst intelligente jonge vrouw, afgestudeerd in de psychologie, vond op het strand van Sao Paolo toevallig eens een gipsen beeldje van de zeegodin Yemanja, dat daar was aangespoeld nadat het als offer in de oceaan was geworpen. Ze nam het beeldje mee naar huis en kreeg meteen te maken met een hele reeks traumatische gebeurtenissen die kenmerkend zijn voor poltergeisten. Als gevolg daarvan raakte ze vermoeid en depressief, zozeer zelfs dat ze aan zelfmoord dacht. Op een gegeven moment explodeerde de oven en het fornuis bij haar in de keuken zomaar ineens. En alsof dat nog niet genoeg was, merkte ze op een avond dat een incubus bij haar in bed kroop. Ze werd vervolgens aangerand- en zou nog herhaaldelijk soortgelijke ervaringen hebben, totdat ze op het advies van een occultist het beeldje uiteindelijk terug in de oceaan gooide.

Van degenen die vermoedelijk te maken hebben gehad met poltergeisten- paranormale verschijnselen als meubels uit zichzelf beginnen te bewegen of elektrische apparaten die ineens dienst weigeren- geeft menigeen toe slachtoffer te zijn geweest van verkrachting door een entiteit.

Nachtelijke kwellingen.

De keren dat de wetenschap gepoogd heeft incubi en succubi te verklaren is steeds verband gelegd met andere paranormale verschijnselen. In zijn alomgeprezen boek Creatures from Inner Space ("Binnenaardse Wezens") heeft Stan Gooch het over een onderzoeker die vreemde klopgeluiden of zelfs hele gesprekken hoorde terwijl er verder toch niemand aanwezig was. De man in kwestie voelde een paar keer duidelijk iemand aan zijn haar trekken en dat er iets op zijn voet drukte. Maar het vreemdst en meest angstaanjagend van allemaal was die keer dat hij- voormalig politieman- plotseling van achteren werd vastgegrepen door een mannelijke entiteit. Toen die zich enkele nachten later weer meldde, riep hij de incubus geluidloos toe: "Wegwezen jij, geteisem!", waarop het wezen afdroop.

Later werd hij nog achtervolgd door een vrouwelijke entiteit die ook al gemeenschap met hem wilde, en dat op een wrede en gewelddadige manier. Pas toen de onzichtbare aanwezigheid van dat wezen vervaagde slaagde hij erin los te komen, om vervolgens in een diepe slaap te vallen.

Dolende geesten hoeven niet altijd volslagen vreemden te zijn, maar kunnen naar het schijnt ook bekenden zijn van ons. In Hallucinaties bij Weduwen, een studie die gepubliceerd werd in een vooraanstaand medisch tijdschrift, het British Medical Journal, onthulde W. Demi Rees dat bijna de helft van de circa driehonderd ondervraagde mannen en vrouwen zei hun overleden partner te hebben gezien, gehoord, gesproken of zelfs aangeraakt. Ook werd ontdekt dat degenen met dergelijke hallucinaties meestal boven de veertig waren, waarbij de mensen van boven de zestig de meest levendige hallucinaties hadden gehad. Dit was natuurlijk een onderzoek op vrij kleine schaal, en het is ons niet bekend of iemand van de ondervraagden ook hallucineerde dat hij of zij met de overleden partner de liefde bedreef. Maar het zou interessant zijn om na te gaan of men met het klimmen der jaren vaker met spookverschijningen te maken krijgt, omdat poltergeisten zich vooral aan adolescenten vertonen. Of hebben ouderen misschien meer de drang om spirituele troost te vinden en hebben ze daarom minder moeite het geestesbeeld van hun vroegere geliefden op te roepen? Kan dan ook niet worden gezegd dat jongere mensen, die seksueel meer actief zijn, eerder zullen hallucineren over een entiteit die zich te buiten gaat aan verkrachting.

Een mogelijke theorie is dat incubi en succubi de geesten zijn van overleden, seksueel zeer losbandige personen die op de een of andere manier aardgebonden zijn gebleven.

Psycholoog Stan Gooch suggereert dat onze gedachten omgezet kunnen worden in fysieke entiteiten. Ieder van ons zou zijn eigen incubus of succubus kunnen creëren.

Het verhaal van Ruth.

In zijn studie Het verhaal van Ruth maakt de psychiater Morton Schatzman melding van de ervaringen van "Ruth", die als kind door haar vader was misbruikt. Zij vertoonde een hele reeks hysterische symptomen. Zo viel op met hoeveel gemak Ruth een verschijning kon oproepen van haar vader (die op dat moment nog in leven was) die zich tegenover haar duidelijk wenste te gedragen als een incubus. Het was echter beslist niet werkelijk haar vader, in zijn normale fysieke gedaante, want die was op dat moment elders gesignaleerd. Ruth ontdekte ook dat ze in staat was haar echtgenoot Paul voor zichzelf te materialiseren, en dat deed ze zelfs opzettelijk, om met die entiteit de liefde te bedrijven, want daar voelde ze zich beter bij op haar gemak dan met de "echte" Paul.

Morton Schatzman geeft aan wat Ruth vertelde over waar dat met deze entiteit toe leidde. "Hij kuste me weer op de mond. Toen begon hij de liefde met mij te bedrijven... We kwamen samen tot een hoogtepunt." Nog uitzonderlijker is de bewering dat de materialisaties van Ruth soms ook door anderen werden waargenomen. Onderzoek heeft aangetoond dat visioenen af en toe door meerderen worden gedeeld en misschien telepathisch kunnen worden overgebracht.

Steeds vaker wordt de opvatting aangehangen dat ontmoetingen met verschillende soorten entiteiten bepaald zijn door iemands culturele achtergrond. In grote lijnen klopt het wel dat het vooral christenen zijn die een visioen krijgen van de heilige Maagd of van engelen, en dat atheïsten of agnostici zoiets niet gauw zal gebeuren. Hoe zou dat komen? Als reden geven geestelijken en andere leden van de Kerk vaak aan dat engelen zichzelf liever aan gelovigen openbaren.

Vrees en verlangen.

Maar al te dikwijls, stellen de onderzoekers, zijn deze entiteiten- of het nu gaat om engelen, feeën, marsmannetjes, incubi of succubi- projecties van onze diepste verlangens. En misschien kunnen ze ook wel worden gezien als uitingen van onze grootste angsten (die immers volgens Freud, de vader van de psychoanalyse, gesublimeerde wensen zijn).