De NSA Documenten.

Wat staat er in de documenten van de Amerikaanse National Security Agency over ufo's? Peter Brookesmith gaat op zoek naar de waarheid tussen de regels.

Van de 13 inlichtingendiensten in de VS is de National Security Agency (Nationale Veiligheidsdienst, NSA) zonder twijfel de meest geheime. De NSA, die in 1952 werd opgericht heeft twee taken. Ten eerste is zij verantwoordelijk voor de veiligheid van alle communicatie, geheim of niet, binnen de Amerikaanse overheid, en waakt tegen "in bezit komen door onderschepping, ongeoorloofde toegang, of middels andere technische bedreigingen". Ten tweede speelt zij een rol in het verzamelen van signaalinformatie (SIGINT). En dat is voor ufologen interessanter.

In de taakomschrijving van de NSA wordt SIGINT als volgt gedefinieerd: "het effectief en gecentraliseerd organiseren en controleren van alle Amerikaanse verzamel- en bewerkingsactiviteiten met betrekking tot signalen van buiten." Om deze opdracht te kunnen uitvoeren beschikt de NSA over een gigantisch netwerk van elektronische afluisterposten, die alles beluisteren, van privé-telefoongesprekken tot gecodeerde signalen van Russische onderzeeërs.

De NSA is ook een van 's werelds grootste werkgevers van wiskundigen, taalspecialisten en cryptologen. Dus als er buitenaardse ruimtevaartuigen binnen de ionosfeer van de aarde radiosignalen zouden uitwisselen, dan zou de NSA het best in staat zijn om deze signalen niet alleen op te pikken, maar ook te decoderen en te vertalen, met hulp van haar cryptanalisten, linguïsten en supercomputers.

Ufogeheimen?

Het was dus niet vreemd dat ufologen per ongeluk ontdekten dat de NSA geheime ufo-informatie achterhield. Aan het eind van de jaren "70 probeerden veel onderzoekers dit materiaal in handen te krijgen met een beroep op de Freedom of Information Act (Wet op de Openbaarheid van Informatie, FOIA). Maar de NSA weigerde, vanwege de nationale veiligheid. Zo gaven ze trouwens toe dat ze informatie hadden.

Op 23 januari deed de Amerikaanse organisatie Citizens Against UFO Secrecy (Burgers tegen Geheimhouding van ufo-informatie, CAUS) een verzoek om het materiaal vrij te geven. Het verzoek werd afgewezen en CAUS spande een juridische procedure aan. Op 18 november bekrachtigde de federale rechter Gerhard Gesell het vonnis. Ook in hoger beroep werd het verzoek in januari daarna afgewezen.

Tenslotte wendde de CAUS zich tot de Hoge Raad die op 8 maart verklaarde de zaak niet te zullen behandelen. De Director of Policy van de NSA, Eugene Yeates, gaf een verklaring uit die binnenskamers moest blijven, waarom de documenten niet vrij werden gegeven. Het was een officieel document dat de aanduiding "TOP GEHEIM (Gecensureerd)" had en dat alleen de rechter en de advocaten van de NSA mochten inzien. De inhoud van de geheime documenten werd beschreven en er werd uitgelegd waarom ze niet openbaar mochten worden. In een poging om erachter te komen waarom de 156 geheime NSA-dossiers zo gevoelig waren, trachtte CAUS vervolgens om de hand te leggen op "de gehele verklaring van Yeates of een gedeelte daarvan". Dit lukte tenslotte in mei 1982, maar van de 582 getypte regels waren er 412 zwart gemaakt door de censor. Elf bladzijden waren geheel verdwenen. De brandende vraag die iedere ufoloog zich stelde was: Wat heeft de NSA te verbergen? De beschrijving van de documenten en de redenen om ze niet vrij te geven, komen hier op neer:

De verslagen van COMINT (Communicatie-informatie) die niet worden vrijgegeven... zijn alle gebaseerd op onderschepte communicatie van buiten. Openbaarmaking van de verslagen zou leiden tot identificatie van de communicatie die met succes is onderschept en geanalyseerd ten behoeve van de inlichtingenafdeling. Het is niet mogelijk een coherent onderdeel van enig verslag los te maken zonder dat dit leidt tot identificatie van de communicatie waarop het verslag van de inlichtingenafdeling is gebaseerd... Openbaarmaking zou bij buitenlandse inlichtingendiensten tot conclusies kunnen leiden [en] tot tegenmaatregelen... en ze in staat stellen de NSA te schaden in haar mogelijkheden en technieken om inlichtingen te verzamelen.

Maar zelfs bij sceptische ufologen vatte het vermoeden post dat de documenten een belangrijk ufo-geheim bevatten. De vooraanstaande Engelse ufo-deskundige Jenny Randles, bij voorbeeld concludeerde dat de geheime verklaring gecensureerd was "niet om procedurele redenen van de NSA maar juist vanwege het gehalte aan ufo-informatie".

Bewijs voor buitenaards contact?

Andere onderzoekers waren ervan overtuigd dat de NSA de documenten niet wilde vrijgeven omdat ze het bewijs leverden dat er buitenaards contact was geweest. Timothy Good meende dat de NSA slechts "de halve waarheid" heeft verteld. En Stanton T. Friedman begon de doorgestreepte documenten te laten zien tijdens zijn lezingen en op tv, als bewijs voor wat hij een "Kosmisch Watergate" noemt.

Sceptici zijn echter niet gelukkig met de manier waarop de documenten door de pro-ufo-lobby aan het publiek zijn gepresenteerd. Maar weinig ufologen noemden de redenen voor de NSA om de documenten niet vrij te geven. En, redeneren de sceptici, als de geheime documenten "bewijs" zouden bevatten van het "bestaan" van vliegende schotels, waarom waren er dan maar zo weinig? Het in de doofpot stoppen van iets dat zo fundamenteel is en zo'n uitdaging vormt als buitenaards contact, zou leiden tot een gigantische berg papier, maar die is tot nu toe niet ontdekt.

Maar geen van deze argumenten kon degenen die er van overtuigd waren dat de NSA nog meer verborg, op andere gedachten brengen. En, zoals in zoveel gevallen waarin sceptici en ufologen van mening verschillen, ontstond er een impasse.

Eind 1996 besloot de NSA echter om veel van het materiaal in de 156 documenten die CAUS in 1982 niet mocht hebben, openbaar te maken. Ook gaf de organisatie een minder gecensureerde versie van die verklaring aan rechter Gesell. terwijl vroeger slechts 30% leesbaar was, was dat nu met 75% het geval.

Een van de eersten die een exemplaar van het vrijgegeven materiaal ontving was de ervaren luchtvaartjournalist Philip J. Klass, die delen eruit publiceerde in zijn Skeptics UFO Newsletter, in januari 1997. Voor het eerst kon het publiek lezen wat gecensureerd was.

Delen van de COMINT-documenten zijn nog zwart gemaakt, maar het is nu duidelijk waarom: het waren onderschepte berichten van de Russische luchtverdediging vanaf radarbases, tussen 1958 en 1979. Deze waren van belang voor het Strategic Air Command van de Amerikaanse luchtmacht. De rest van het gecensureerde materiaal beschermt begrijpelijkerwijs de aard en de locatie van geplaatste apparatuur, en aanwijzingen over de afluistermogelijkheden van de NSA.

De ufo-connectie.

Waarom was de ufo-wereld er zo van overtuigd dat de documenten buitenaardse geheimen bevatten? Dat kwam ironisch genoeg voornamelijk door een eigenaardigheid van de vertalers bij de NSA. Als het Russische radarpersoneel meldde dat ze een ongeïdentificeerd voorwerp volgden, vertaalden de NSA-analisten dat als een "unidentified flying object" oftewel een ufo.

Volgens de analisten waren deze ufo's waarschijnlijk ballonnen. Men weet nu dat de Sovjets radarreflectors aan ballonnen vastmaakten die ze stiekem vlakbij hun hoogtebepalende radars oplieten, om hun functioneren (en dat van het bedienend personeel) te testen. Het grootste deel van het onderschepte COMINT-materiaal dat door de NSA is vrijgegeven verwijst naar deze ballonnen. Een typisch voorbeeld hiervan:

[censuur] ongeïdentificeerd voorwerp (ufo): (A) 0028-0325, vier ufo's (waarschijnlijk ballonnen) bewogen langzaam van ZO van [censuur] naar ZW en over [censuur]. (B) 0325-0515, één ufo (waarschijnlijk een ballon) bewoog langzaam van [censuur] naar het westen, passeerde [censuur] en verdween langzaam [censuur]... (D) 1355-1630, 19 ufo's (waarschijnlijk ballonnen) bewogen van [censuur] en [censuur] naar het westen en verdwenen langzaam [censuur] en [censuur], hoogte 69.000-79.000 voet [censuur]

De groepjes van vier cijfers (zoals 0028-0325) verwijzen naar de tijd waarop de "ufo's" op de Sovjet-schermen verschenen. Door het langzame voortbewegen van de voorwerpen kunnen ze gemakkelijk als ballonnen worden geïdentificeerd. En als het toevallig langzaam vliegende buitenaardse luchtvaartuigen waren, is het duidelijk dat de NSA, destijds in 1982, haar superieure en gedetailleerde kennis daarover voor niemand achterhield. Ze heeft niets anders gedaan dan wat ze altijd al beweerd had, en hield alleen geheim hoe goed ze in staat was om berichten te onderscheppen.

Onbeantwoorde vragen.

Hoewel de recent vrijgegeven documenten het vermoeden van de sceptici bevestigen dat de NSA over weinig ufo-geheimen beschikt, bevatten ze toch een paar interessante waarnemingen (zie BEWIJS, hierboven). Zo beschrijft één van de Sovjet-berichten een helder, hoefijzer-vormig voorwerp, dat wordt begeleid door twee ronde , gele luchtvaartuigen. Een ander noemt de details van een schijfvormig luchtschip dat "helderder dan de zon" is. Hieruit blijkt dat Sovjet-militairen heel wel in staat waren om voorwerpen in de lucht te rapporteren waarvan ze de aard niet kenden. En niet minder belangrijk is dat ook de analisten van de NSA hier geen antwoord op hadden. De NSA-zaak heeft de ufologen in ieder geval geleerd dat ze niet zo snel conclusies moeten trekken op basis van onvoldoende bewijs.