Ongevraagde militaire contacten

Katharina Wilson werd in 1960 in een stadje in het zuiden van de VS als middelste van drie kinderen geboren. Ze had in het middenstandsgezin waarin ze opgroeide een normale jeugd. Vanaf haar zesde jaar had Katharina soms zeer reële dromen, die ze zich nog steeds heel goed kan herinneren.⁶⁸ Deze dromen fascineerden Katharina zodanig dat zij ze vanaf haar drieëntwintigste opschreef in een dagboek, dat later zelfs werd uitgegeven. Aanvankelijk hield Katharina de inhoud van dat dagboek helemaal voor zichzelf.⁶⁹ In 1967 kreeg ze voor het eerst een zeer reële en angstwekkende droom waarin ze het gevoel had alsof ze naakt uit de kinderslaapkamer vloog. Voor haar was die belevenis werkelijkheid, hoewel hij kenmerken van een buitenlichamelijke ervaring vertoonde. Aan het begin van die droom nam ze de aanwezigheid van een vreemd personage waar, terwijl er buiten haarzelf en haar slapende zusje niemand in de kamer was. Ook hoorde ze in haar hoofd een mechanische stem. Katharina dacht destijds dat het de stem van God was. Daarna geloofde ze in een grote metalen ruimte te zijn geweest. Ze herinnerde zich ook nog kabels met isolatiemateriaal eromheen. Ze legde een en ander voor zichzelf als een religieuze ervaring uit.

Tweeëntwintig jaar later bracht een regressiehypnosesessie geen nieuwe inzichten in die ervaring aan het licht. Toen Katharina negen jaar oud was, verhuisde het gezin naar Pensacola in Florida. Op elfjarige leeftijd verdiende ze als kinderoppas een zakcentje bij. Ze hield van kinderen maar voelde zich tijdens het oppassen toch niet op haar gemak. Vanaf haar dertiende levensjaar traden in haar menstruatiecyclus onregelmatigheden op. De bloedingen deden zich om de tweeënhalve week voor. Een gynaecoloog constateerde dat ze aan de linkereierstok een cyste had en rechts een ontsteking. Hij ontdekte dat de voortijdige bloedingen daaraan te wijten waren. De arts kon echter niet vaststellen wat de oorzaak van de cyste en de ontsteking was. In de zomer van 1976 zagen Katharina en een buurman 's avonds enkele UFO's, maar zagen eerst twee laagvliegende zwarte helikopters in de omgeving van het huis van de buurman, die met hun zoeklichten de bodem afspeurden. Daarna richtten ze die lichten op de hemel. Toen Katharina en de buurman eveneens omhoogkeken, zagen ze drie hamburgervormige objecten die in driehoeksformatie vlogen en aan hun randen rode, blauwe en gele lichten hadden. Twee van de objecten veranderden onder een rechte hoek van koers en verdwenen met hoge snelheid.

In juni 1982 trouwde ze met haar vriend Mark, luitenant hij het Amerikaanse Korps Mariniers. Kort na de bruiloft verhuisde het echtpaar naar New River in North Carolina, waar ze in de buurt van de luchtmachtbasis Camp LeJeune een huis lieten bouwen. Maar in die nieuwe woning werd Katharina geplaagd door onverklaarbare angstaanvallen als ze alleen thuis was. Ze begon zonder daar goede redenen voor te kunnen geven deuren en ramen te vergrendelen. In oktober van datzelfde jaar moest Mark uitvaren voor een reis van zeven maanden. Twee maanden daarvoor bleven bij Katharina de maandelijkse bloedingen uit. Omdat ze de pil slikte, kon ze niet begrijpen wat dat te betekenen had. Toen ze het Mark vertelde werd hij woedend en maakte hij duidelijk dat hij haar in de steek zou laten als ze zwanger zou blijken te zijn en het kind dan niet zou laten weghalen. Voor Katharina kwam abortus echter om ethische redenen niet in aanmerking. Deze en andere voorvallen brachten hun huwelijk in gevaar. Kort nadat Mark was vertrokken, begonnen traumatische flashbacks en herinneringen uit haar onderbewustzijn omhoog te komen.

In de winter van 1983 herinnerde ze zich dat ze op een tafel lag met daaromheen twee verpleegsters en een arts die haar aankeken. Maar de gezichten van die personen kon ze zich niet voor de geest halen. Ze hadden een baby in hun handen en wilden deze aan Katharina laten zien. Op een of andere manier kreeg ze het gevoel dat het haar baby was. Katharina reageerde panisch en zag hoe de personen met het kind de ruimte verlieten.

Voor Katharina was deze herinnering dermate traumatisch dat ze er amper meer van slapen kon. Drie maanden later had ze andermaal een zeer levensechte droom, waarin ze opnieuw het medisch team met de baby zag. Ook die tweede herinnering was voor haar zeer traumatisch. Toen haar man van de lange zeereis terugkeerde, vroegen beiden echtscheiding aan, hoewel Katharina, terwijl haar menstruatie negen maanden was uitgebleven, toch niet zwanger was geweest. Na de scheiding ging Katharina terug naar Pensacola in Florida, waar ze nadien haar tweede man Erik ontmoette. In de jaren daarop had ze wederom zeer realistische dromen en flashbacks van onaangename gebeurtenissen. Toen ze in 1987 toevallig het boek Indringers²⁸ van Budd Hopkins in handen kreeg, kon ze haar ogen niet geloven. In dat boek beschrijft de auteur de UFO-ontvoeringservaringen van Debbie Jordan en anderen. Katharina bleek dezelfde symptomen te vertonen. Onmiddellijk schreef ze Budd Hopkins een brief waarin ze hem vertelde wat ze had meegemaakt. Hopkins bracht Katharina toen in contact met de klinisch psycholoog dr. Dan Overlade. In 1988 onderging ze haar eerste regressiehypnosesessies, om haar traumatische ervaringen beter te kunnen verwerken.

De eerste sessie leverde niet veel bijzonders op. Na een volgende UFO-ontvoeringservaring en een flashback waarin ze een ongewoon instrument zag, zette dr. Overlade de hypnosesessies voort. Die brachten typische UFO-ontvoeringservaringen aan het licht waarbij verschillende wezens betrokken waren. In de loop van deze sessies kreeg Katharina ook flashbacks die tot een aardse oorsprong te herleiden zijn. Deze flashbacks beginnen met de herinnering aan een ongewoon ogende mannelijke blonde humanoïde. Een citaat uit haar dagboek:

"Ik sta naakt voor een glazen wand. Daar is een zonderlinge blonde man. Hij ziet er niet-menselijk uit. Hij staat achter de glazen wand. Ik glimlach omdat ook hij naakt is. Hij komt het vertrek binnen en loopt op mij af. Ik lig op mijn rug op een tafel... Ik krijg het gevoel alsof ik door verschillende wezens die zich achter een spiegelachtige wand bevinden geobserveerd wordt."^68,69

Daarna had Katharina het gevoel dat ze door de blonde humanoïde seksueel lastiggevallen werd. Ze herinnert zich dat het vertrek een rechthoekige vorm had en dat zich in één wand een one way screen bevond. Dergelijke spiegels worden in onderzoekslaboratoria en dierentuinen gebruikt om dieren en mensen ongehinderd te kunnen gadeslaan. De beschrijving doet in dit geval meer denken aan een aardse onderzoeksinstelling dan aan de ruimtes die gewoonlijk door UFO-ontvoerden worden beschreven. Ook had Katharina hel gevoel dat ze zich tijdens die gebeurtenis in een ondergronds complex bevond. Ze kan natuurlijk niet uitsluiten dat ze naar een zeer grote UFO werd ontvoerd. Enige tijd later had ze een volgende flashback, die betrekking had op haar kindertijd. Katharina denkt dat de betreffende gebeurtenis plaatsvond in 1967 tijdens een bezoek aan Duitsland. Ze schreef daarover in haar dagboek:

"Opeens ben ik in een gebouw. Iedereen is in het wit gekleed, behalve de patiënten. Ik geloof dat ik nog in Duitsland ben, hoewel het allemaal heel vreemd is. Het lijkt wel of ik in een psychiatrische inrichting ben of in een privé-kliniek. Ik geloof dat ik Erik zie. Ook hij is in het wit. Op een of andere manier krijg ik het gevoel of ik in een kist moet gaan liggen. Dat vind ik vervelend... Ik ga een badkamer in, waar ik een tijd in een soort kist word vastgebonden. Ik vraag hem waarom ik in die kist vastgebonden moet worden. Hij antwoordt: "Omdat het goed voor je is. Ik zal je kalmeren." Nu sta ik voor die zwarte kist. Ik kijk erin. Hij is van metaal en ongeveer 1,2 meter breed en 1,8 meter lang. Ik ben geërgerd. Ik wil niet worden vastgebonden! Ik heb er een hekel aan. Hij lijkt van mijn gedrag te genieten. Ik heb geen keus. Ik moet erin gaan liggen en word vastgebonden. Ik weet dat ze mij daarin alleen zullen laten. Ik denk aan de blonde mensachtige man."^68,69

Katharina vertelde ons dat haar moeder en zij toen ze zeven was een reis naar Duitsland maakten. Daar bezochten ze een dokter omdat ze oorpijn had. Ze herinnert zich nog dat die dokter haar een pijnlijke injectie had gegeven. Of de hierboven beschreven flashback inderdaad naar een gebeurtenis in Duitsland verwijst, valt niet met zekerheid te zeggen. Hij doet overigens meer denken aan een illegaal uitgevoerde gedragsveranderingstest dan aan een UFO-ontvoering.

Behalve onderzoek naar gedragsbeïnvloedende drugs en hypnose voerden de geheime diensten ook andere mind control-experimenten uit op gevangenen en personen in klinieken. Veel van deze projecten vonden in het verborgene plaats, zodat de betrokken patiënten niet wisten dat de CIA de hand in dat onderzoek had. De kist die in Katharina's flashback ter sprake komt, herinnert aan de zogenoemde Skinner Box.

In de jaren dertig ontdekte de Harvard-psycholoog Frederick Skinner nieuwe methodes om het gedrag van mensen te beïnvloeden en te sturen.⁷⁰ Dr. Skinner concludeerde uit zijn proefnemingen dat elke actie die een individu onderneemt door diens omgeving bepaald wordt en dat men het gedrag van daaruit vormen en manipuleren kan. Dr. Skinner bouwde een grote geluiddichte kist waarvan men de temperatuur van buitenaf regelen kon, en waarvan de zijkant van glas was. In die kist sloot dr. Skinner zijn dochtertje op. Telkens als hij de temperatuur in de kist liet dalen, hield het kind op met huilen. Als zijn dochtertje zich in de kist bevond, was ze van alle geluid geïsoleerd. Door middel van deze conditionering wilde dr. Skinner zijn dochtertje veranderen in een aan de samenleving aangepast kind. Zijn experiment mislukte, want het meisje pleegde op twintigjarige leeftijd zelfmoord.

Dat Katharina's traumatische herinnering aan de kist meer op een dergelijk gedragsveranderend experiment lijkt dan op een ontvoering door ufonauten, zal duidelijk zijn. Men zou kunnen aannemen dat Katharina zich in een privé-kliniek bevond en onvrijwillig aan een experiment deelnam. Katharina herinnert zich ook nog dat zij niet de enige patiënte op die plek was. Ze voelde zich in de kist vreselijk eenzaam en volledig van de buitenwereld afgesneden. Die ervaring zou eveneens overeenstemmen met een experiment als de Skinner Box. Enige tijd later had ze wederom een flashback, waarbij ze zich in een ondergronds complex bevond. Ze kan zich niet meer herinneren hoe ze daar belandde. In de ondergrondse ruimtes bevonden zich vele personen.⁶⁸ Een deel van hen droeg grijze rubberachtige overalls, die afgezien van een kijkspleet voor de ogen de gehele persoon bedekten. De overigen droegen burgerkleding en hadden een starre blik, alsof ze onder invloed van drugs verkeerden. Korte tijd later bevond ze zich in een verlaten huis en hield ze een ongeveer dertienjarige jongen bij de hand. Katharina weet niet wat deze zeer levensechte droom te betekenen heeft. De mannen in de overalls doen denken aan een commandogroep zoals de Special Weapons Attack Teams (SWAT). Tot de uitrusting van dergelijke speciale eenheden behoren de modernste militaire verworvenheden. In de komende jaren zullen de SWAT met een Soldier Integrated Productive Ensemble (SIPE) worden uitgerust.⁷¹ Die uitrusting zal deze eenheden in cyborgachtige vechtmachines transformeren. Op 17 september 1988 kwamen voor het eerst aanwijzingen van militaire betrokkenheid bij haar UFO-ontvoeringservaringen aan het licht. Katharina schreef in haar dagboek:

"Ik ben in een gebouw met een grote lift. Ik betreed een liftachtige installatie en ga omhoog. Ik kijk naar voren. Die wand is van glas, ik kan erdoorheen kijken."^68,69

De lift deed Katharina denken aan hefinrichtingen zoals die wel voor goederentransporten worden gebruikt. Drie wanden van de lift waren ondoorzichtig. Toen Katharina door de glazen wand keek, zag ze een klein grijs wezen. Op die griezelige ervaring volgde een ontmoeting met militair personeel.

"Rechts van mij bevindt zich een vertrek. Ik loop ernaartoe. Ik weet dat zich in dat vertrek militair personeel ophoudt. Mensen. Ze zijn in militaire uniformen gekleed. Marineblauw. Ze zitten om een grote tafel en schijnen te vergaderen."

Katharina herinnert zich dat zij de mannen op het kleine grijze wezen attent wilde maken. Maar dat scheen ze niet te interesseren. Ze herinnert zich verder dat zich in de vergaderruimte vier á vijf personen bevonden. Behalve de grote ovale tafel waren er nog een vitrine en een ander meubelstuk. Een van de mannen was ongeveer zestig jaar oud en had grijs haar. Het was een rechthoekig vertrek en de mannen droegen donkerblauwe militaire uniformen, behalve een die een donker kostuum aanhad en eruitzag als "iemand van de regering". Voor Katharina bestaat er geen twijfel dat ze zich in een aards gebouw bevond, hoewel ze er een klein grijs wezen zag. Intussen heeft Katharina deze belevenis met behulp van regressiehypnose verwerkt.⁶⁸ Een soortgelijke flashback had Leah Haley, die evenals Katharina UFO- en militaire ontvoeringservaringen opdeed.

Leah beweert dat ook zij een klein humanoïde wezen in een militair complex heeft gezien. Ze zag hoe een ufonaut samen met een man het vertrek waarin zij zich bevond betrad. De man gaf Leah een injectie terwijl hij een L-vormig instrument in zijn linkerhand had. Toen hij de kamer wilde verlaten, kwamen enkele mannen in militaire uniformen binnen. Na dat traumatische voorval dacht Leah dat delen van de krijgsmacht gemene zaak maakten met UFO-bemanningen. Een door de klinisch psycholoog John Carpenter uitgevoerde regressiehypnose leverde een verrassend resultaat op. Leah Haley beleefde onder hypnose haar angstige avontuur nogmaals. De verrassing was nu dat ze onder hypnose géén ufonaut zag! Mogelijk projecteerde Leah de kleine humanoïde op wat ze had meegemaakt. Dat zou betekenen dat ze haar UFO-ontvoeringservaringen met de militaire kidnappings heeft verward. En tijdens de regressie deed ze dat kennelijk niét. Overigens kreeg Leah door haar aardse ontvoerders drugs toegediend en werd ze door hen aan hersenspoeling onderworpen. Het zou dan ook mogelijk zijn dat haar militaire psychiater, om haar te misleiden, door middel van een hypnoseprogramma een ufonaut in haar geheugen "implanteerde".

De klinisch psycholoog dr. Richard Boylan is van mening dat de militairen bij dergelijke pseudo-UFO- ontvoeringen rubbermaskers, hologrammen, elektroshocks, bewustzijnsveranderende drugs en hypnose gebruiken.^34,37 Daarna zouden de ontvoerde personen niet meer weten wie hun werkelijke ontvoerders waren. Dat tijdens PSYWAR-acties mogelijk rubbermaskers een rol spelen, ervoer Katharina Wilson tijdens een flashback op 26 april 1989. Ze schreef in haar dagboek:

"Ik heb een roze pyjama aan. Iemand geeft me een rubberen alien-hoofd. Ik geloof dat het speelgoed is. Het is opgeblazen. Ik heb het nu vast en pers de lucht eruit. De lieden die om mij heen staan vinden mijn reactie amusant, ze lijken te lachen. Ze geven me een ander hoofd en ook daar pers ik de lucht uit... Ik houd een leeggelopen alien-hoofd in mijn handen. Ik ben verbaasd over de gelijkenis met een echte alien."⁶⁹

Katharina beweert dat deze rubberen koppen buitengewoon realistisch oogden.⁶⁸ Ze waren licht geelbruin getint en hadden grote naar boven gebogen ogen. Het hoofd was driehoekig van vorm, had smalle lippen en geen oren. De ogen waren, anders dan bij de meeste beschrijvingen van vermeende ufonauten, niet zwart. Men kan zich afvragen of tijdens militaire kidnappings werkelijk dergelijke rubberen maskers worden gebruikt. De beschrijving van die maskers komt niet overeen met het uiterlijk van de kleine grijze ufonauten. Een andere flashback lijkt dat vermoeden te bevestigen.

"Ik bevind mij in een klinisch ogende ruimte. Ik denk dat ik in een ziekenhuis of in een laboratorium ben. Ik zie een humanoïde mannelijke arts, een vrouw en een verpleegster. De arts ziet er mager uit, en het lijkt wel of hij een pruik draagt. Hij is onnatuurlijk bruin. Zijn huid ziet er oud uit, hoewel hij niet gerimpeld is."⁶⁹

Katharina beschrijft het hoofd van die arts als niet-menselijk.⁶⁸ Het vertrek waarin ze op een tafel ligt, is rechthoekig. De arts en de verpleegsters dragen witte kleding. De arts prikt met een naaldvormig voorwerp in haar navel. Dat onderzoek was voor Katharina buitengewoon onaangenaam en traumatisch. Na die procedure nam de arts een weefselmonster uit haar slaap. Tijdens deze onderzoeken hoorde Katharina het racistische woord "nigger". Na het onderzoek moest Katharina zich aankleden in een vertrek waarvan een van de wanden een one way screen was. Terwijl ze zich aankleedde, kwamen twee kleurlingen de kamer binnen. Of de term "nigger" op hen betrekking had, moet in het midden worden gelaten. Daarna betrad Katharina een wachtkamer waarin zich verscheidene personen bevonden. Het vertrek was ingericht met donkere meubelen. Op een tafel zag Katharina een balpen liggen met de opdruk Clark Air Force Base. Vervolgens kwamen de arts en de verpleegsters het vertrek binnen.

"Opeens ben ik in een gang die op die van een ziekenhuis lijkt. Ik sta op een lift te wachten. Er is ook een oudere heer, ongeveer zestig jaar oud, met grijs haar. Hij ziet er menselijk uit. Hij is ongeveer 1 meter 80 lang en heeft een goed postuur. Het is een normale man. Hij heeft een witte laboratoriumjas aan. Ik bestudeer hem. Hij kijkt mij aan en glimlacht."⁶⁹

Toen de lift arriveerde, stapten ze er beiden in. Katharina voelde zich met die man in de lift niet op haar gemak. Achteraf denkt Katharina dat de grijsharige man dezelfde was als die ze eerder in de vergaderruimte met de militairen had gezien.⁶⁸ Omdat deze man een witte jas droeg, is hij een wetenschapper of een medicus, die voor het leger werkt. Katharina vertelde dat ze de indruk heeft dat ze die man tussen haar vijfde en tiende jaar voor het eerst heeft gezien. Ze kan zich duidelijk herinneren dat hij haar bij de hand hield. Verder heeft ze het gevoel dat hij een mens is. Interessant is trouwens ook de herinnering aan de balpen met de opdruk Clark Air Force Base. Deze ervaringen doen allerlei vragen rijzen. Bevond ze zich in die luchtmachtbasis? Bevond een employé van die basis zich in het onderzoekscomplex? In een andere flashback werd Katharina door een arts en de blonde mannelijke humanoïde in een Bronco-truck ontvoerd.

"Ik lig op mijn rug en krijg enkele injecties. Ik geloof dat ik mij in een Bronco-truck ergens in een bos bevind. Ik weet niet waarom ik tot nu toe niets heb gevoeld. Ik kijk naar de arts. Hij zit links van mij. Erik zit rechts. Nee- het is de blonde. De arts heeft een grote injectiespuit in zijn hand. Ik heb nog nooit zoiets gezien. De blonde neemt nu de spuit en steekt hem in een oude laars. Hij probeert mij te laten zien wat hij met me wil doen. Hij wil hem in mijn knie steken... Ik ben geschokt. Ik zie de spuit van dichtbij! De naald is erg dik. De arts heeft hem nu weer in zijn hand. Ze hebben nog twee kleinere injectiespuiten, die op de grote lijken. Ze zijn van metaal, glad en zilverig. Pijn. Ai, wat doet dat pijn. M'n linkerknie. Ik voel hoe een vloeistof in m'n been wordt gespoten. Ik voel hoe die door m'n been in mijn knie stroomt. Ik denk dat ze de inhoud van de kleine zilverige objecten in de grote spuit doen en me iets inspuiten. Ze doen de hele inhoud van die kleine spuiten in de grote terwijl die in mijn been steekt. M'n hele lichaam schokt. Het moet de hevige pijn zijn. Het doet pijn, het brandt."⁶⁹

Na deze bijzonder realistische droom vond Katharina bloed op haar beddenlaken. Verder was ze zeer ontdaan en had ze pijn in haar scheenbeen.⁶⁸ Die ervaring was vooral traumatisch voor haar omdat de procedures niet in een UFO maar in een auto werden uitgevoerd. Katharina denkt dat die auto een overdekkingsherinnering kan zijn waarachter zich een UFO verbergt. Een soortgelijke ervaring deed de UFO-onderzoeker Bill Hamilton met zijn metgezellin Pamela op tijdens een nachtelijk uitstapje naar de omgeving van de geheime luchtmachtbasis AREA-51.⁶⁶ Beiden zagen bij die gelegenheid van dichtbij een UFO. en constateerden vervolgens missing time. Na dat incident bracht Bill Hamilton Pamela onder hypnose. Ze beschreef hoe ze verlamd naast een UFO stond, in gezelschap van een klein grijs wezen. Verder hoorde ze een raar geluid in haar linkeroor.

Enkele dagen later werd Pamela door de professionele hypnotherapeute Yvonne Smith onderzocht.⁷⁵ Bij die sessie herinnerde Pamela zich dat ze in een grote witte bestelwagen werd geduwd. Dat voertuig hadden de twee eerder op de highway gezien. Ze vertelde dat de bestelwagen een zonderlinge antenne op zijn dak had. In het voertuig bevonden zich twee in het zwart geklede mannen. Ze druppelden een vloeistof in haar rechteroog en stopten een vreemd instrument in haar linkeroor. Ze herinnerde zich dat in de bestelwagen veel elektronische apparatuur aanwezig was, zoals in een mobiel laboratorium. Tijdens deze regressiehypnosesessie zag ze geen klein grijs wezen, noch een UFO. Ze kan zich niet meer herinneren hoe ze weer naar Bill Hamiltons auto werd gebracht. Omdat Bill Hamilton geen professionele hypnotherapeut is, kan men vermoeden dat hij Pamela de UFO-ontvoering gesuggereerd heeft. Of misschien werden beiden met drugs behandeld, en werd hen wijsgemaakt dat ze door ufonauten waren ontvoerd. Ook Katharina's akelige avontuur in de Bronco-truck kan zo verlopen zijn, en hoeft dus niets met een UFO-ontvoering te maken te hebben. Als men dr. Daniel Man uit Florida mag geloven, is het mogelijk binnen twintig minuten bij iemand een microzendertje te implanteren.⁴¹

Dr. Man stelde voor om het probleem van vermiste kinderen door het implanteren van microzendertjes op te lossen. Waarschijnlijk is men er inmiddels al toe in staat een dergelijke operatie in een verbouwde bus uit te voeren. Na de ervaringen in de Bronco-truck kwamen bij Katharina Wilson andere herinneringsflarden naar boven, die aan onvrijwillige ziekenhuisbezoeken en ontvoeringen naar (ondergrondse) militaire complexen doen denken. Een flashback van 30 april 1995 waarbij Katharina en haar tweede man Erik betrokken waren, wekt ook het vermoeden dat ze een als ufonaut vermomde soldaat in een ondergronds militair complex zagen. Ze herinnert zich dat zij beiden in een hal stonden en daar zagen hoe drie of vier mannen een ufonaut escorteerden.^68,76 Het leek erop dat die mannen niet wilden dat ze de vermeende ufonaut zagen. In haar dagboek schreef ze:

"Beschrijving: de mannen waren van gemiddelde lengte en droegen zwarte overalls. Die leken op de overalls van SWAT-teams, maar dan zonder onderscheidingstekens en kogelvrije vesten. De zwarte overalls waren nauwsluitend. De ufonaut droeg een zelfde zwarte overall als de mannen die hem escorteerden. Hij was even lang als zijn begeleiders en maakte een mannelijke indruk. De vreemdeling was ongeveer 1 meter 80 lang. Hij leek bang dat men hem zou ontdekken. Ik denk dat hij gezien heeft dat wij de groep gadesloegen. Daarna waren die mannen uit hun humeur. Blijkbaar mocht niemand hen zien terwijl ze de vreemdeling door het complex escorteerden."

Katharina beschrijft zijn huid als opvallend wit. De vorm van zijn hoofd deed aan die van de kleine grijze wezens denken, maar hij was een stuk langer en had ook een massiever lichaam. Hij had amandelvormige ogen, maar in zijn linkeroog zat, in plaats van een gewone pupil, een spiraal.

Ze denkt dat dat oog van mechanische oorsprong was. De spiraal draaide naar binnen toe wat ook een onrustige indruk maakte. Het rechteroog had een grote zwarte pupil. Katharina meent dat de vreemdeling en zijn begeleiders zwarte handschoenen droegen. Interessant is haar herinnering aan het ongewone postuur van het wezen. Ze beschrijft dat als volgt:

"Hij was onmiskenbaar steviger gebouwd dan de andere UFO-bemanningsleden die ik heb gezien. Hij liep en gedroeg zich net als zijn militaire escorte."

Het wezen leek geschrokken toen ze het zagen en bevond zich onder controle van de militairen. Gezien zijn kledij en mensachtige gestalte kan men aannemen dat deze "alien" een soldaat was die een rubbermasker droeg. Mogelijk was hij geschrokken omdat hij niet wilde dat Katharina en Erik hem en zijn escorte in die hal zagen.

Katharina herinnert zich maar liefst 119 ontvoeringservaringen. Ze denkt dat ze zich in 15% van die gevallen in een haar onbekend gebouw bevond, in 13% van de gevallen in een ziekenhuis of kliniek en in 3% van de gevallen in een ondergronds complex.⁷⁷ De meeste onderzoeken onderging ze naar het schijnt in rechthoekige vertrekken. Verder zag ze in sommige flashbacks gewone bedden. Bij de gebruikelijke UFO-ontvoeringen vertellen de ontvoerden dat ze door de ufonauten in steriele ronde ruimtes werden onderzocht. Veel vreemde ervaringen uit Katharina's leven lijken een aardse oorsprong te hebben, hoewel ze medici, militairen en "regeringsambtenaren" of andere personen in burger in het gezelschap van vermeende ufonauten zag.

Ze herinnert zich zestien ontvoeringen waarbij ze militair personeel, "regeringsambtenaren" of beiden samen heeft gezien. Bij de helft van die ontvoeringen meent ze vreemdsoortige wezens in het gezelschap van mensen te hebben waargenomen. Ze zegt dat de vreemde wezens telepathisch met haar communiceerden. Met de militairen of regeringsambtenaren verliep de communicatie op normale wijze. In 55% van haar ervaringen beheersten de ontvoerders hun slachtoffers langs mentale weg. In 45% van de gevallen kwam er fysieke dwang aan te pas, en in 13% van de gevallen kreeg ze in de vorm van pillen of injecties drugs toegediend. Daarin ligt eveneens een verschil met gebruikelijke UFO-ontvoerings- ervaringen.

Gewoonlijk vertellen ontvoerden dat ze door de ufonauten alleen langs mentale weg onder controle werden gehouden. Fysieke controle, injecties en drugs wijzen eerder op ingrepen van mensen.

Dan Wright, de leider van het MUFON-Abduction Transcription-project (MATP), komt indirect tot een overeenkomstig resultaat als hij opmerkt dat sommige ontvoerders geavanceerder te werk gaan dan andere. Dat zou betekenen dat bij het UFO-ontvoeringsfenomeen minstens twee verschillende groeperingen betrokken zijn. Van eenentachtig UFO-ontvoerden, onder wie ook Katharina Wilson, meldden veertien personen dat ze door hun ontvoerders mentaal onder controle werden gehouden. Zeventien anderen vertelden dat ze met hun heupen, nek, hoofd of armen op een onderzoekstafel vastgebonden werden. Interessant is dat tien van hen zowel met mentale als met fysieke dwang werden geconfronteerd. De brute methodes doen aan de ervaringen van Katharina Wilson denken. Net zo staat het met de tijdens de ontvoeringen toegepaste medische procedures. In dertien MATP-gevallen werden de slachtoffers door middel van een drank, waarvan de smaak als zoet, chemisch of metaalachtig werd omschreven, verdoofd. Zoals gezegd doen deze procedures meer aan aardse handelwijzen denken dan aan het optreden van hoogontwikkelde ufonauten. Toen met Katharina Wilson nagegaan werd in hoeverre er mind control-experimenten op haar waren uitgevoerd, deelde ze mee dat ze in haar boek The Alien Jigsaw^68,69 vierenveertig passages had gevonden die in de richting van zulke aardse acties zouden kunnen wijzen.

Bronnen:

28 Budd Hopkins, Eindringlinge, Die unheimlichen Begegnungen in den Copley Woods, Kellner, juli 1991. Oorspr. in het Amerikaans: Intruders, The incredible visitations at Copley Woods, New York, Random House, 1987. Ned. vert. door W.Y. Ponsen, Indringers uit het heelal, Helmond, 1989.
34 Richard J Boylan, persoonlijke mededelingen aan Helmut en Marion Lammer, 1996.
37 Whitley Strieber, Die Besucher: Eine wahre Geschichte, Heyne Verlag, München, 1988. Oorspr. in het Amerikaans, Communion. A true story, Morrow, New York, 1986. Ned. vert. door Jos den Bekker, Contact. Een waar gebeurd verhaal, Het Spectrum, Utrecht, 1987.
41 Martin Cannon, The Controllers: A New Hypothesis of Alien Abduction, VS, 1991: Mind Control Forum, Internet: www.mk.net/~mcf, 1996.
66 William F. Hamilton III, Alien Magic: UFO Crashes-Abductions- Underground Bases, Global Communications, New Brunswick 1996.
68 Katharina Wilson, persoonlijke mededelingen aan Helmut en Marion Lammer, 1996.
69 Katharina Wilson, The Alien Jigsaw, Puzzle Publishing, PO. Box 230023, Portland, OR 97281-0023, USA, 1993, Internet: www.alienjigsaw.com.
70 Walter Boward, Operation Mind Control, Researchers Edition, Tucson Arizona, VS, 1996. Vert. uit het Amerikaans, Communion. A true story, Morrow, New York, 1986. Ned. vert. door Jos den Bekker, Contact. Een waargebeurd verhaal, Het Spectrum, Utrecht, 1987.
71 Adam Parfrey, Cult Rapture, Feral House, PO. Box 3466, Portland, OR 97204, VS, 1995.
75 William F. Hamilton III, persoonlijke mededelingen aan Helmut en Marion Lammer, 1996.
76 Katharina Wilson, Project Open Mind, Internet: www.alienjigsaw.com, Puzzle Publishing, PO. Box 230023, Portland, OR 97281-0023, VS, 1996.
77 Katharina Wilson, The Alien Jigsaw, Puzzle Publishing, PO. Box 230023, Portland, OR 97281-0023, USA, 1993, Internet: www.alienjigsaw.com.