De kaart van Piri Reis

Inleiding

In 1929 vond een groep historici een verbazingwekkende landkaart die getekend was op hertenvel. Onderzoek wees uit dat het een echt document was dat in 1513 door Piri Reis, een beroemd admiraal van de Turkse vloot, werd getekend.

Zijn passie was cartgrafie. Zijn hoge rang bij de Turkse marine stond hem een bevoorrechte toegang tot de Keizerlijke Bibliotheek van Constantinopel toe.

De Turkse admiraal geeft in een serie aantekeningen op de kaart toe dat hij de gegevens samenstelde uit en kopieerde van een groot aantal landkaarten waarvan sommigen dateerden uit de vierde eeuw voor Christus en daarvoor.

De tegenstrijdigheid

De kaart van Piri Reis toont de westkust van Afrika, de oostkust van Zuid-Amerika en de noordkust van Antarctica. De noordelijke kustlijn van Antarctica wordt op een perfect gedetailleerde wijze weergegeven. Het meest raadselachtige is echter niet de vraag hoe Piri Reis erin is geslaagd om zo'n accurate kaart van het poolgebied te tekenen 300 jaar voordat het ontdekt werd, maar de kaart toont de kustlijn onder het ijs. Geologisch bewijs heeft aangetoond dat de laatste keer dat het gebied zonder ijs te zien was 4000 jaar voor Christus ligt.

Op 6 juli 1960 reageerde de Amerikaanse Luchtmacht op een verzoek van Prof. Charles H. Hapgood om de oude kaart van Piri Reis te evalueren:

6 juli 1960
Onderwerp: Kaart van Admiraal Piri Reis
Aan: Prof. Charles H. Hapgood
Keene College
Keene, New Hampshire

Geachte Professor Hapgood,

Uw verzoek tot evaluatie van bepaalde ongebruikelijke zaken van de kaart van Piri Reis uit 1513 door onze organisatie is bekeken. De claim dat het onderste gedeelte de Princess Martha Coast van Queen Maud Land, Antarctica, en Palmer schiereiland weergeeft is redelijk te noemen. Wij denken dat dit de meest logische en naar alle waarschijnlijkheid enige correcte interpretatie van de kaart is.
De geografische details die in het onderste gedeelte van de kaart worden weergegeven komen opvallend overeen met de resultaten van het seismische profiel dat in 1949 door het Zweeds-Engelse onderzoeksteam werd gemaakt.
Dit geeft aan dat de kustlijn in kaart is gebracht voordat het door ijs werd overdekt.
De ijslaag in het betreffende gebied is nu ongeveer 1500 meter dik.
We hebben er geen idee van hoe de gegevens op de kaart overeen kunnen komen met de veronderstelde staat van de geografische kennis in 1513.

Harold Z. Ohlmeyer, Lt. Kolonel, USAF Commandant

De officiële wetenschap heeft altijd gezegd dat de ijslaag die Antarctica bedekt miljoenen jaren oud is. De kaart van Piri Reis toont het noordelijke deel van dat gebied voordat het door ijs werd bedekt. Je zou kunnen denken dat het een miljoen jaar geleden in kaart is gebracht maar dat is onmogelijk omdat de mens toen nog niet bestond.

Verdere en meer accurate studies hebben bewezen dat de laatste ijsvrije periode op Antarctica ongeveer 6000 jaar geleden eindigde. Er bestaan nog steeds twijfels over het begin van deze ijsvrije periode die volgens diverse onderzoekers ergens tussen het jaar 13000 en 9000 voor Christus moet zijn gevallen.

De vraag is: Wie bracht het Queen Maud Land 6000 jaar geleden in kaart? Welke onbekende beschaving had de technologie of reden om dat te doen?

Het is goed bekend dat de eerste beschavingen, volgens de traditionele geschiedenis, zich rond 3000 voor Christus in het Midden-Oosten ontwikkelden. Deze werden binnen een millenium gevolgd door de beschaving in de Indus-vallei en in China. Hieruit volgt dat geen van deze beschavingen de kaart gemaakt kan hebben. Wie was er 4000 jaar geleden in staat om dingen te doen die NU alleen mogelijk zijn met de modernste technologieën?

Gedurende de Middeleeuwen waren er een aantal zeilkaarten, genaamd Portolani, in omloop. Dit waren accurate kaarten die de meest in gebruik zijnde vaarroutes, met kustlijnen, havens, doorvaarten, baaien, ed. weergaven. De meeste portolani richtten zich op de Middellandse- en Aegeïsche Zee en andere bekende routes, net zoals het vaarboek dat Piri Reis had geschreven.

Enkele van de kaarten lieten onbekend land zien en deze circuleerden onder een selecte groep zeelieden die hun kennis over de speciale kaarten verborgen hielden. Men denkt dat Columbus één van hen was.

Om deze kaart te kunnen tekenen gebruikte Piri Reis verschillende bronnen die hij tijdens zijn reizen verzamelde. Hij gaf door middel van notities aan hoe hij zijn werkzaamheden aan de kaart volgebracht. Hij gaf toe dat hij niet verantwoordelijk was geweest voor het oorspronkelijke onderzoek en cartografie. Zijn rol bestond alleen uit het samenstellen aan de hand van een groot aantal bronkaarten. Hij vertelde ook dat enkele van de bronkaarten getekend waren door zeelieden terwijl andere kaarten zeer oud waren en dateerden uit de vierde eeuw voor Christus of daarvoor.

Dr. Charles Hapgood vertelt in zijn boek, Maps of the Ancient Sea Kings:

Het lijkt erop dat de accurate informatie van generatie op generatie is doorgegeven en dat de kaarten afkomstig zijn van onbekende mensen en dat ze door bijvoorbeeld de Foeniciërs is doorgegeven. Zij waren immers gedurende duizend jaar en meer de beroemdste zeelieden van de oude wereld. We hebben bewijzen dat de kaarten verzameld en bestudeerd werden in de grote bibliotheek van Alexandria (Egypte) en de compilatie kaarten werden gemaakt door de geografen die daar werkten.

Piri Reis is waarschijnlijk in het bezit gekomen van kaarten die zich eens in de bibliotheek van Alexandria, de belangrijkste van de oude tijden, hebben bevonden. Volgens Hapgood's reconstructie zijn kopieën van deze documenten en enkele originele kaarten overgebracht naar andere plaatsen, waaronder Constantinopel. Vervolgens kwamen deze kaarten rond 1204, het jaar van de vierde kruistocht, toen de Venetianen Constantinopel binnenvielen, in handen van Europese zeelieden.

De meeste kaarten, zo vervolgt Hapgood, bevatten gegevens van de Middellandse- en de Zwarte Zee. Maar ook kaarten van andere gebieden overleefden de veldslag. Hieronder waren kaarten van de Amerika's en van de Arctische- en Antarctische Oceanen. Het werd duidelijk dat de oude reizigers van pool naar pool reisden. Hoe onwaarschijnlijk het ook mag klinken geven de bewijzen ook weer dat enkele van de oude volken Antarctica bezochten toen de kusten nog ijsvrij waren. Het is ook duidelijk dat ze navigatie-instrumenten hadden die superieur waren aan alles dat in gebruik was bij mensen uit de Oude Tijd, de Middeleeuwen of de Moderne Tijd tot de tweede helft van de 18de eeuw.

Dit bewijs van een verloren technologie ondersteunt en geeft ook geloofwaardigheid aan veel andere stellingen die naar voren zijn gebracht over het bestaan van een ver ontwikkelde beschaving in verloren tijden. Onderzoekers zijn erin geslaagd om veel van de bewijzen naar het rijk der fabelen te verwijzen, maar hier hebben we bewijzen die men niet over het hoofd kan zien. De bewijzen maken het nodig dat alle andere bewijzen die in het verleden naar voren zijn gebracht zonder vooroordeel herzien moeten worden.

In 1953 stuurde een Turkse marine officier de kaart van Piri Reis naar het US Navy Hydrographic Bureau. Ter evaluatie riep M.I. Walters, hoofd van het Bureau, de hulp in van Arlington H. Mallery, een autoriteit op het gebied van oude kaarten die eerder met hem had samengewerkt.

Na een lange studie ontdekte Mallery de projectie methode die gebruikt was. Om de accuratesse van de kaart te onderzoeken maakte hij een raster en plaatste de kaart van Piri Reis op een wereldbol. Hieruit bleek dat de kaart totaal accuraat was. Hij verklaarde vervolgens dat de enige manier waarop de kaart getekend kon worden vanuit de lucht was. Maar wie kon er 6000 jaar geleden vliegtuigen gebruiken om de Aarde in kaart te brengen?

De mensen van het Hydrographic Office konden hun ogen niet geloven. Ze konden zelfs fouten op de moderne kaarten verbeteren!!

De precisie waarmee de lengtegraad coördinaten zijn vastgesteld wijzen daarentegen op de noodzakelijkheid tot gebruik van de spheroïde trigonometrie, een proces dat pas in het midden van de 18de eeuw bekend werd.

Hapgood stuurde zijn verzameling oude kaarten naar Richard Strachan van het Massachusetts Institute of Technology. Hapgood wilde te weten komen welk wiskundige niveau er nodig was om de originele bron-kaarten te tekenen. Stracham antwoordde in 1965 dat het niveau onwaarschijnlijk hoog heeft moeten zijn. Hij zei ook dat om dergelijke kaarten te maken de tekenaars op de hoogte moesten zijn van de spheroïde trigonometrie, de kromming van de Aarde en projectie-methoden; hiervoor is kennis van hoog niveau nodig.

Bekijk hier de kaart van Piri Reis met geprojecteerde lengte- en breedtegraden.

De manier waarop de kaart van Piri Reis het Queen Maud land, de kustlijnen, de rivieren, berggebieden, plateaus, woestijen, baaien toont werd bevestigd door een Zweeds-Engelse expeditie naar Antarctica (zoals gemeld in de brief van Ohlmeyer aan Hapgood). De onderzoekers gebruikten sonar en seismische golven, die aantoonden dat die baaien, rivieren enz. zich onder de 1,5 km. dikke ijslaag bevonden.

Charles Hapgood schreef in 1953 een boek met de naam Earth's shifting crust: a key to some basic problems of earth science waarin hij theoretisch stelt hoe Antarctica ijsvrij kon blijven tot 4000 voor Christus.

Deze theorie luidt als volgt:

De reden dat Antarctica ijsvrij was en dus ook veel warmer kan het gevolg zijn van het feit dat de lokatie ervan niet aan de Zuidpool lag. Het lag ongeveer 3000 km. noordelijker. Hapgood zegt dat dit: het land buiten de Antarctische cirkel plaatste en dus in een warmer of minder koud gebied.

De reden waarom het continent zich naar beneden verplaatste kan voortkomen uit een mechanisme dat men "aard-korst-verplaatsing" noemt. Dit mechanisme, dat men niet moet verwarren met de plaattektoniek of het continentaal-verschuiven, is een beweging waarbij de lithosfeer, de hele buitenste korst van de Aarde, zich over de zachte kern van de Aarde verplaatst. Dit is te vergelijken met de schil van een sinaasappel die als hij los zou zitten zo over het binnenste heen en weer geschoven zou kunnen worden.

Deze theorie werd naar Albert Einstein gestuurd die hierop zeer enthousiast reageerde. Ofschoon geologen Hapgood's theorieën niet wilden accepteren, stond Einstein hier positief tegenover en hij antwoordde: "In een poolgebied hebben we te maken met een continentale vorming van ijs dat niet symmetrisch over de pool verdeeld wordt. De omwentelingen van de Aarde zijn de oorzaak van deze asymmetrisch gedeponeerde massa's. Zij veroorzaken ook een centrifugaal moment dat wordt doorgegeven aan de kwetsbare aardkorst. Het constante toenemen van deze centrifugale krachten zal op een gegeven moment, als er een bepaald punt bereikt is, een beweging van de aardkorst ten opzichte van het binnenste veroorzaken...." (Einstein's voorwoord in "Earth's shifting crust.)

Of Hapgood's theorie nu juist is of niet, het mysterie van de kaart blijft bestaan.

De kaart van Piri Reis is iets wat niet behoort te bestaan. Ik bedoel dat dat er zo ver terug in de tijd niemand bestaan kan hebben die in staat zou zijn geweest om een kaart met een dergelijke precisie te tekenen. In feite zijn de relatieve lengtegraad coördinaten totaal acuraat, zoals wordt bevestigd door officiële studies.

En het is een demonstratie van een onmogelijke techniek: het eerste instrument dat bij benadering de lengtegraad kon berekenen werd in 1761 door de Engelsman John Harrison uitgevonden. Daarvoor was er geen enkele manier bekend waarop de lengtegraad op een acceptabele manier berekend kon worden, er konden vergissingen optreden van honderden kilometers. De kaart van Piri Reis is een van de verscheidene kaarten die onbekend land, onmogelijke kennis en precisie die zelfs in het heden nog verbazing opwekt, laten zien.

Piri Reis heeft in feite zelf toegegeven dat hij zijn kaart op veel oudere kaarten heeft gebaseerd, en deze oudere kaarten zijn ook door andere als bron gebruikt bij het tekenen van kaarten met een nog grotere precisie.

Indrukwekkend is de "Dulcert's Portolano" uit het jaar 1339, waarop breedtegraden van Europa en Afrika perfect zijn afgetekend en de lengtegraad coördinaten van de Middellandse Zee en de Zwarte Zee schelen ongeveer een halve graad.

Een nog verbazinwekkender kaart is de "kaart van Zeno" uit het jaar 1380. Ze toont een groot gebied in het noorden dat met een onthutsende precisie reikt tot aan Groenland. "Het is onmogelijk," zegt Hapgood, "dat iemand in de 14de eeuw de exacte breedte- en lengtegraden heeft kunnen berekenen..."

Een andere bijzondere kaart is getekend door de Turkse Hadje Ahmed in het jaar 1559 waarop hij een landstrip heeft getekend van ongeveer 1600 km. breed en die Alaska en Siberië verbindt. Een dergelijke landbrug was in die tijd door water bedekt ten gevolge van het eind van de IJstijd.

Oronteus Fineus tekende, in 1532, ook een ongelooflijk juiste kaart. Hij liet ook het Antarctische gebied zien zonder ijslaag.

Er zijn kaarten die Groenland tonen als twee afzonderlijke eilanden. Dit werd bevestigd door een Franse poolexpeditiedat er een zeer dikke ijslaag is die de twee eilanden verbindt.

Zoals we gezien hebben, zijn er in de oude tijden veel kaarten gemaakt van vrijwel de gehele geografie van de Aarde. Het lijken onderdelen te zijn van een heel oude wereldkaart, die getekend werd door onbekende mensen die gebruik maakten van technologieën waarvan we denken dat wij de eerste uitvinders zijn.

In een tijd waarvan men denkt dat de mens in uiterst primitieve omstandigheden leefde, zette iemand de complete geografie van de wereld "op papier". En deze algemene kennis raakte versnipperd, werd hier en daar door verschillende mensen, die de kennis hadden verloren, verzameld en zij kopieerden hetgeen ze in bibliotheken, markten an allerlei andere plaatsen terugvonden.

Hapgood deed een ontdekking dat op een verbazingwekkende manier verder de tijd in leidde; hij vond een document dat nagemaakt was van een oude in een rotskolom gebeitelde kaart uit het jaar 1137. Het toont hetzelfde niveau van technologie als de westerse kaarten, dezelfde rastermethode en hetzelfde gebruik van spheroïde trigonometrie. Er zijn zoveel overeenkomsten met de westerse kaarten dat men serieus kan aannemen dat er een gemeenschappelijke bron was; Zou het een verloren beschaving kunnen zijn geweest, misschien wel dezelfde die we al duizenden jaren achtervolgen?