Magnetische mensen.

De oorsprong van het aardmagnetisme blijft een mysterie, evenals de verhalen over mensen die in staat zijn voorwerpen zowel aan te trekken als af te stoten. Wie zijn dat, deze menselijke magneten?

Onweerstaanbaar aantrekkelijk voor metalen- zo omschrijft men Nikolai Suvurov, een 55-jarig lid van de militia in het Russische Kirov-gebied. Volgens de verhalen is de magnetische kracht die hij ontwikkelt zó sterk, dat metalen voorwerpen als potten, pannen, scharen, messen of naalden op vrijwel zijn hele lichaam aan zijn huid blijven kleven.

In een andere Russische familie komen al drie generaties lang soortgelijke begaafden voor, die hun magnetische krachten naar believe kunnen inschakelen door zich simpelweg te concentreren op innerlijke warmteontwikkeling. Ze merkten dit verontrustende verschijnsel blijkbaar voor het eerst op na de ramp bij Chernobyl. Zo voelde destijds de 12-jarige Inga Gaidoesjenkova uit Grodno in Wit-Rusland dat haar handpalmen als magneten functioneerden en dat ze genezende krachten bezat. In Oost-Europa komen inderdaad veel magnetische mensen voor, zoals ook blijkt uit het feit dat in Bulgarije niet minder dan 300 mensen zich inschreven voor een wedstrijd waarbij men zo lang mogelijk metalen voorwerpen op de huid gekleefd moest houden.

Maar lang niet alle zogenaamd magnetische mensen tonen hun vaardigheden op dit gebied met het aantrekken van voorwerpen. Er zijn zelfs diverse gevallen bekend van mensen die niet alleen metaal aantrekken, maar het ook kunnen afstoten of andere abnormale krachten kunnen uitoefenen.

In maart 1994 onderging Kevin Braithwaite een demonstratie van menselijk magnetisme door de Russische parapsycholoog Edward Naumov. Deze liet diverse metalen voorwerpen op Braithwaite's lichaam kleven, een kunststuk dat Kevin later in zijn eentje niet kon herhalen.

Superkrachten.

In de negentiende eeuw stond heel New York perplex over de vermogens van Lulu Hurst, de vrouw van Paul Atkinson. Ze vermaakte haar publiek door met een vingerknip zelfs de allersterkste mannen af te stoten, kennelijk dankzij haar magnetisme. Het verhaal gaat dat ze een zekere Dr. Hardinge Britten 30 cm van de vloer tilde, alleen al als ze een hand op de rugleuning van zijn stoel legde. Tijdens deze opmerkelijke actie had Britten het gevoel gehad in een soort "ingedikte cycloon" te zitten.

Een soortgelijk begaafde Amerikaanse was Annie Abbott, ook wel "Het Magneetje uit Georgia" genoemd. Haar mogelijk bovennatuurlijke gaven werden zelfs onderzocht door Sir Oliver Lodge, een bekend fysicus en onderzoeker van het pananormale. Lodge publiceerde zijn bevindingen in het Tijdschrift voor Fysisch Onderzoek en had na diverse proeven vastgesteld dat Abbott's prestaties volstrekt authentiek overkwamen. Er waren absoluut geen mechanische trucs of verborgen apparaatjes aan te pas gekomen.

Feestartikelen?

Toch wist Lodge zeker dat vrijwel al haar kunstjes geïmiteerd konden worden, sommige zelfs vrij makkelijk. Zo kon Abbott een stoel optillen waar meerdere mensen tegelijk op zaten. Lodge dacht dat dit deels te danken was aan lichaamskracht, maar deels ook aan de druk die (mogelijk onbewust) door de onderste twee mensen op de vloer werd uitgeoefend. Het kon zelfs door een simpele kniebeweging teweeggebracht worden, suggereerde hij. En misschien had er onderin de "mensenberg" ook wel een handlanger van Abbott gezeten...

Intussen demonstreerde de magnetische Annie Abbott ook hoe moeilijk het voor iemand anders was om háár van de vloer te tillen. Maar volgens Lodge was ze waarschijnlijk veel zwaarder dan het leek. Bovendien vermoedde hij dat ze haar ellebogen soms op een handige manier iets naar voren of naar achteren verplaatste, waardoor optillen praktisch onmogelijk werd. Hij stelde uiteindeljjk vast dat "bij alles, behalve het overgewicht, het eigenlijke instrument de spierkracht is." In een voetnoot van haar boek Spiritistische Ervaringen vermeldt het medium Catherine Berry dat ook zij met een simpele handbeweging beïnvloedbare mensen kon laten neervallen of rondtollen. Soms veranderde een stok in haar handen in een toverstaf, waarmee ze voorwerpen zeer verrassend kon laten bewegen.

Andere opmerkelijke figuren waren het Amerikaanse medium Henry Slade, die volgens de verhalen de bewegingen van een magnetische kompasnaald kon beïnvloeden, en professor Zollner van de Universiteit van Leipzig, die breinaalden kon magnetiseren waarmee vervolgens heel wat ijzervijlsel werd opgetild.

"Ze wegen niets," zegt Inga Gaidoesjenkova uit Wit-Rusland wanneer voorwerpen als pannen, hamers, boeken en bestek aan haar handen kleven. Alleen voor glazen voorwerpen is ze niet aantrekkelijk.

Paranormaal.

Min of meer bij wijze van grap vroeg Arthur Henard, een fysicus van de Universiteit van Stanford in Californië, aan de paranormaal begaafde schrijver lngo Swann om het magnetische veld in de spoel van een magnetometer te ontregelen- een ogenschijnlijk onmogelijke opdracht. Het apparaat stond in een acht ton zware stalen kluis, die onder de laboratoriumvloer in beton was gegoten. Tot ieders (en waarschijnlijk ook zijn eigen) verbazing slaagde Swann toch in zijn opdracht. De frequentie van de magneetgolven die door de recorder in de meter werden geregistreerd, werd binnen 30 seconden plotseling verdubbeld; Swann bleek zelfs 45 seconden lang de registratie geheel te kunnen stopzetten. Daarna verloor hij zijn intense concentratie, waarna het normale patroon weer intrad.

Ziener op afstand.

Swann schreef zijn prestatie toe aan een combinatie van magnetische beïnvloeding en het vermogen tot bovennatuurlijk inzicht in het binnenste van de magnetometer- wat erop wijst dat hij kon "zien op afstand".

Ook Felicia Parse, een doktersassistente uit New York, merkte na een paar maanden oefening dat ze uitsluitend door middel van concentratie een bepaald magneetveld kon creëeren. Ze slaagde er zelfs in een kompasnaald te ontregelen die bovenop een verzegelde filmrol in een elektrische metaaldetector was geplaatst. De naald zwaaide naar 15 graden, maar bewoog niet verder door, hoewel er vlakbij een magneet was neergezet. Haalde men echter het kompas weg uit het proefgebied, dan zwaaide de naald terug naar het Noorden. Zette men het kompas weer terug, dan zwaaide de naald weer naar 15 graden.

Nina Kulagina, een bekende paranormaal begaafde Russische, heeft vaak gedemonstreerd hoe ze een kompasnaald kon beïnvloeden, alleen door haar handen vijf tot tien centimeter boven het kompas te houden. Soms draaide zelfs het hele kompas om. Op dezelfde manier scheen ze ook glas, metalen ringen en lucifers te kunnen verplaatsen, hoewel merkwaardig genoeg de voorwerpen die ze nooit eerder gezien had zich meestal juist van haar verwijderden.

Van Nina Kulagina, Russisch exponent van de psychokinese, werd gezegd dat ze door de kracht van haar geest voorwerpen op een afstand kon doen bewegen.

Westerse ooggetuige.

Een van de weinige westerlingen die Kulagina ooit in actie hebben gezien (zij het op een afstand), was Dr. J.C. Pratt van de Universiteit van Virginia. Hij heeft zijn ervaringen beschreven in zijn boek Nieuwe Feiten over ESP. "Door de open deur zag ik Kulagina bezig. Ze zat aan een rond tafeltje en keek me aan, en voor haar op tafel lagen het luciferdoosje en het kompas. Na een tijdje zag ik hoe ze haar hand naar het luciferdoosje uitstrekte, waarna het zich zowat een decimeter over het tafelblad in haar richting bewoog. Ze legde het doosje weer midden op tafel, maar het kroop meteen weer terug."

Met haar buitengewone talent kon Kulagina ook de slinger van een pendule plotseling laten stoppen, en in een totaal ander tempo weer opstarten. Al even opmerkelijk was de manier waarop ze de lichtere schaal van een zogenaamd bascule kon beïnvloeden, hoewel de andere schaal duidelijk veel zwaarder beladen was.

Professor Poesjkin, psycholoog aan de Universiteit van Moskou, heeft experimenten uitgevoerd op Boris Ermolaev, die er bekend om staat dat hij voorwerpen in volle vlucht kan laten stoppen. Boris deed altijd eerst oefeningen om zich op te warmen voor zijn diepe concentratie. Zonder enig lichamelijk contact zette hij vervolgens bepaalde voorwerpen in beweging of liet ze boven een plat vlak opstijgen.

Poesjkin vermoedde aanvankelik dat het verschijnsel iets te maken had met statische elektriciteit, maar veranderde later van mening. Poesjkin's theorie luidt in essentie "dat levende systemen zwaartekrachtgolven kunnen genereren en ontvangen. Deze aanname houdt een andere zeer ongebruikelijke aanname in, namelijk dat de mens een zwaartekrachtveld kan genereren met behulp waarvan hij omringende voorwerpen kan beïnvloeden. Deze theorie heb ik kunnen toetsen aan de sterke bewijzen die de experimenten met Ermolaev hebben opgeleverd... het in beweging zetten en tegenhouden van voorwerpen in de lucht is niet in tegenspraak met de bestaande wetten van de fysica."

Intrigerend in dit verband is het feit dat de wetenschap tegenwoordig ook zelfs bepaalde vormen van bacteria kent die magnetische eigenschappen bezitten.

In 1975 merkte bijvoorbeeld Richard Blakemore van de Universiteit van Massachussetts dat de microben die hij in de zoutmoerassen bij Cape Cod had geïsoleerd, zich altijd naar het Noorden richten als hij ze onder een microscoop legde. Hij ontdekte dat microben kleine magnetiet-microkristallen bevatten die als magneten functioneren. Ook in bepaalde tonijn-, zalm- en bijensoorten wordt zoiets als "ingebouwd magnetiet" aangetroffen, evenals in de hersens en op de schedelwand van duiven.

Er zijn zelfs experimenten uitgevoerd met een soort magnetische hersenspoeling van bonte vliegenvangers. Deze zangvogeltjes werden grootgebracht in magnetische velden die 90 graden gedraaid waren, met als gevolg dat ze 's winters niet hun normale trekroute namen. Zou het kunnen dat de mensen vroeger allemaal dezelfde magnetische krachten bezaten, maar dat deze verworvenheid ergens tijdens het evolutieproces verloren is gegaan, terwijl slechts een paar uitverkoren individuen het tot op zekere hoogte behouden hebben? Als dat zo is, zouden we in de toekomst iedereen met zulke microkristallen kunnen implanteren, zodat we magnetische krachten kunnen ontwikkelen!