Mannen in het zwart.

Er is melding gemaakt van onheilspellende vreemdelingen die getuigen van UFO-landingen benaderen en hen met geweld bedreigen als ze hun mond niet houden. Worden deze bezoekers door regeringsorganisaties gestuurd of komen ze van een andere dimensie?

Op 30 november 1987, bij het aanbreken van de dag stond er iemand op Ilkley Moor in West Yorkshire. Deze voormalige politieman, die we hier Philip Spencer zullen noemen, was een foto aan het nemen van het dorpje Menston een stukje lager, toen hij op een afstandje een vreemde "entiteit in een groen waas" opmerkte. Het volgende wat hij zich herinnert, was dat hij enige tijd later in Menston aankwam, verward en gedesoriënteerd. Hij bracht zijn film naar de winkel om hem te laten ontwikkelen en toen hij twee uur later de afdrukken bekeek, bleek dat hij een foto van de entiteit had.

Spencer maakte zich zorgen over zijn vreemde "ontmoeting", zocht het adres op van de UFO-onderzoeker Jenny Randles, en stuurde haar een brief waarin hij zijn ervaring beschreef. Zij bracht hem in contact met een andere onderzoeker, Peter Hough, die voorstelde dat Spencer zichzelf en zijn foto aan een gedegen onderzoek zou onderwerpen. Spencer zei zijn volledige medewerking toe.

Toen het onderzoek zo'n zes weken bezig was, kreeg Spencer onverwachts bezoek van twee mannen, die zich voorstelden als Jefferson en Davis, officieren van de Inlichtingendienst van de RAF (Koninklijke Luchtmacht). Ze legden uit dat ze gekomen waren voor de foto die Spencer op Ilkley Moor had genomen. Jammer genoeg voor hen had Spencer deze aan Hough gegeven. Ontstemd verlieten de twee mannen het pand.

Wat Spencer niet begreep, was hoe de twee van het bestaan van de foto afwisten. Alleen zijn vrouw, Peter Hough, Jenny Randles en Arthur Tomlinson, een andere onderzoeker die zich met het geval bezighield, waren op de hoogte. Hough nam contact op met de Inlichtingendienst van de RAF om de identiteit van de bezoekers te bevestigen. Hij kreeg te horen dat de namen niet bij de RAF bekend waren en dat zij nooit een bezoek aan Spencer hadden gebracht.

Dat was voor Hough een reden om te vermoeden dat Spencer onderworpen was geweest aan een van de vreemdste bijprodukten van het tegenwoordige UFO-fenomeen- de "Mannen in het Zwart". Het zou verleidelijk zijn Spencers verhaal weg te wuiven als een verzinsel van een overactieve fantasie, ware het niet dat Dr. Jim Singelton, de klinisch psycholoog die Spencer had onderzocht, rapporteerde dat hij "naar zijn eigen gevoel de waarheid vertelde." Bovendien is Spencer bij lange na niet de enige die zo iets is overkomen. De dossiers van UFO-onderzoekers over de hele wereld puilen uit van hetzelfde soort verhalen over sinistere Mannen in het zwart (MIB's) die hun slachtoffers alleen maar bezoeken om te zorgen dat ze hun mond houden.

Geheime agenten?

Hoewel de details van de verhalen behoorlijk verschillen, zijn er genoeg gelijkenissen om een onderliggend patroon te veronderstellen. MIB's maken altijd hun aanwezigheid voelbaar vlak nadat er een UFO gezien is of wanneer iemand een ontmoeting met een buitenaards wezen (ET) heeft gehad. Ze doen dat of per telefoon of door een bezoek aan hetzij de UFO- of ET-getuige, hetzij de onderzoeker die met de zaak bezig is. Als ze persoonlijk hun opwachting maken, is dat meestal met z'n tweeën of drieën, en zijn ze in het zwart gekleed of in uniform. Vaak arriveren ze in een zwarte auto, oud, maar in tip-top conditie.

Sommige MIB's identificeren zich, maar de namen die ze geven blijken altijd vals te zijn. Het merkwaardigste is dat de MIB's in bijna alle gevallen gedetailleerde informatie over het slachtoffer en zijn ervaring hebben die hijzelf alleen maar kan verifiëren. Bovendien leggen ze hun bezoek vaak slechts enkele uren na een UFO-incident af- hoe weten ze het zo snel?

Naar de mening van sommige UFO onderzoekers zijn de enige mensen met toegang tot dit soort informatie geheime agenten van de regering. Deze onderzoekers geloven dat de mysterieuze vreemdelingen onderdeel uitmaken van een campagne om geheime regeringsoperaties voor het publiek geheim te houden. Wat er precies geheim gehouden moet worden is niet duidelijk, maar er wordt algemeen aangenomen dat het om uiterst geheime militaire programma's gaat. Volgens de theorie verklaart dit de valse identiteitspapieren van de MIB's en waarom regeringsinstanties altijd elke betrokkenheid ontkennen.

Ook beweert een aantal ufologen dat regeringen er op uit zijn te voorkomen dat de waarheid over UFO's bij het publiek bekend wordt. In deze context zouden de MIB's deel uitmaken van een samenzwering van de regering, die wordt uitgevoerd door inlichtingendiensten teneinde UFO-getuigen en -onderzoekers tot zwijgen te dwingen.

Een rare kant van de samenzweringstheorie is dat de dreigementen van de MIB's nooit uitgevoerd worden. Als hier sprake is van geheime agenten, is het merkwaardig dat geen van de mensen die de instructies van de MIB's in de wind geslagen hebben, ooit met fysiek geweld zijn gestraft.

Bizar gedrag.

Sommige MIB-onderzoekers zijn volkomen geloofwaardig en wekken alleen achterdocht door valse identiteitspapieren of het feit dat ze toegang tot privé-informatie lijken te hebben. Maar wat het mysterie nog ingewikkelder maakt, is dat andere gevallen gekenmerkt worden door een groot aantal niet plausibele details.

Eén bijzonder geval had te maken met een UFO-kidnapping van twee mannen in oktober 1975, de periode dat de UFO-activiteiten in de staat Maine (V.S.) op hun hoogtepunt waren. Bijna een jaar na het incident, op 11 september 1976, zat de onderzoekende psychiater, Dr. Herbert Hopkins, alleen thuis te werken toen hij een telefoontje kreeg. Het was iemand die zei een UFO-onderzoeker te zijn en vroeg of hij langs mocht komen. Nog geen minuut later stond hij voor de achterdeur. "Ik zag geen auto, en zelfs als hij een auto had, kon hij nooit zo snel van een telefooncel bij mijn huis gekomen zijn," vertelde Hopkins.

Zijn bezoeker adviseerde Hopkins al zijn dossiers over het kidnappingsgeval te vernietigen. Hopkins stelde een paar vragen over UFO's en merkte dat de vreemdeling moeite met praten kreeg. De man stond bevend op, strompelde naar de deur, verontschuldigde zich en zei, "Mijn energie is aan het verdwijnen... ik moet gaan."

Pas nadat zijn bezoeker was verdwenen, realiseerde Hopkins zich hoe vreemd hij eruit had gezien. Hij had een ouderwets zwart pak dat er gloednieuw uitzag, was volkomen kaal en had geen wenkbrauwen of wimpers. En het vreemdste: hij had lippenstift op.

Paranormale connectie?

Dr. Hopkins heeft ons een van de betrouwbaarste en gedetaileerdste rapporten over een MIB-bezoek gegeven dat we hebben. Daar sommige aspecten van zijn verhaal aan het absurde grenzen, toont het het mysterie op z'n bizarst. Sommige onderzoekers hebben opgemerkt dat het gedrag en de verschijning van veel MIB-mannen iets surrealistisch hebben, als uit een droom. Dit zou kunnen suggereren dat MIB's niet voor 100% een fysiek fenomeen zijn- een visie die wordt ondersteund door degenen die menen dat MIB's buitenaardse wezens zijn.

Andere onderzoekers hebben geprobeerd een psychologisch antwoord te vinden op het MIB-fenomeen. De Amerikaanse UFO-onderzoeker Dr. Alvin Lawson heeft opgemerkt dat alle vreemdelingen die betrokken zijn bij UFO-incidenten- en een overweldigende meerderheid van de rapporten, vooral in de V.S., beschrijven MIB's als "buitenlands uitziend"- overeenkomsten tonen met de archetypen die volgens de psycholoog Carl Jung in de onbewuste verbeeldingswereld van elk mens verborgen liggen. Zou het kunnen zijn dat het bezoek van een "echt" persoon bij zo iemand als Hopkins een reactie in diens verbeeldingswereld veroorzaakt waardoor er een reeks bizarre, droom-achtige dingen gebeurd? Voor Dr. Lawson is het echte raadsel niet zozeer wat "het slachtoffer" ziet, maar waardoor die archetype-achtige beelden naar bovenkomen- een raadsel waar hij geen oplossing voor heeft.

Gebrek aan bewijs.

Het vreemdste aan het MIB-fenomeen is dat het een onderdeel is geworden van de UFO-mythologie zonder dat er werkelijke bewijzen voor hun bestaan zijn. Er blijven rapporten over bezoeken van MIB's komen, maar het gaat altijd om een verhaal van één persoon. Om de verwarring nog groter te maken, zijn er tegenwoordig regeringsinstanties in Engeland die openlijk toegeven geïnteresseerd te zijn in UFO-waarnemingen- de "zwarte driehoeken" die men overal in Europa heeft gezien zijn het meest recent- maar tegelijkertijd blijven ontkennen dat ze op enigerlei wijze betrokken zijn bij het MIB-fenomeen.