Het eerste contact.

In 1961 trok een ontvoering door buitenaardse wezens voor het eerst de aandacht van het grote publiek. Jenny Randles onderzocht de "zaak Hill".

Betty en Barney Hill.

Laat op de avond van 19 september 1961 bevonden de 4l-jarige Betty Hill en haar 39-jarige echtgenoot Barney zich op de Interstate Route 3. Na een geslaagde vakantie in het zuiden van Canada, reden ze door de White Mountains van New Hampshire, op weg naar hun huis in New England. Ze hadden nog een lange reis voor de boeg.

Al enige tijd verwonderden de Hills zich over de grote "witte ster" die hen leek te volgen: op de momenten dat ze gas terugnamen om een van de vele kronkelige bochten van Route 3 te nemen, leek het alsof de ster naast hen ook snelheid verminderde. Ze bespraken verscheidene mogelijke verklaringen; Barney, een oerscepticus, zei tegen zijn vrouw dat het waarschijnlijk een vliegtuig op weg naar Montreal was.

Het liep tegen middernacht en er was vrijwel geen verkeer op de weg. Het echtpaar besloot even te stoppen zodat hun hond, Delsey wat beweging kon krijgen. Terwijl Betty met de hond wandelde, pakte Barney de verrekijker om het vreemde licht te bekijken.

Ze hadden hun reis nog maar net hervat toen Barney plotseling, bij een verlaten plek genaamd Indian Head, de dringende wens kenbaar rnaakte om opnieuw te stoppen. Barney stapte uit en liep onmiddellijk in de richting van het glanzende witte voorwerp dat nog steeds boven hen in de lucht hing- alsof het een onweerstaanbare aantrekkingskracht op hem uitoefende. Hij negeerde Betty's geroep dat hij terug naar de auto moest komen en verdween tussen de bomen, almaar door de verrekijker naar het licht aan de hemel starend.

Achtervolging.

Barney begreep inmiddels dat "het ding" een onbekend soort voertuig was. Beide Hills hebben het later beschreven als iets wat op een pannekoek, maar ook een banaan leek, en Barney weet zeker dat hij figuren heeft zien bewegen voor het grote raam voor in het ruimtevaartuig. Plotseling trok Barney de verrekijker van zijn ogen. "Dit is niet te geloven!" riep hij uit. Hij mompelde iets over een militaire helikopter die een spelletje met hen speelde, en schreeuwde: "Ze willen ons gevangennemen!" en rende terug naar de auto. Het echtpaar racete weg om de afdaling uit de bergen te beginnen. Maar een vreemd, afstandelijk gevoel had bezit van hen genomen, een onverklaarbare sensatie die veel ontmoetingen met buitenaardse wezens kenmerkt en die ufologen tegenwoordig de "Oz-factor" noemen. Toen hoorden de Hills een geluid dat ze jaren later zonden herkennen als de pieptoon van een magnetron. Hun auto reed langzamer en begon te schokken. Na een paar seconden klonk er weer een pieptoon, gevolgd door nog een schok, en toen leek alles weer normaal. Betty en Barney reden door naar huis, dankbaar dat de ufo was verdwenen.

Magnetische aantrekkingskracht.

De ochtend na hun thuiskomst merkte Barney op dat er rare kale plekken op hun auto zaten waar het metaal doorheen scheen, alsof iemand daar de verf had afgekrabt. Betty's zuster stelde voor om te kijken of die plekken misschien gemagnetiseerd waren. Dit nogal bizarre idee was kennelijk bij haar opgekomen omdat ze al eerder een ufo had gezien, en omdat ze had gehoord dat ufo's door magnetisme auto's konden stoppen. De Hills haalden hun kompas, liepen ermee langs de auto en ontdekten dat de naald wild heen en weer bewoog bij de kale plekken op het chassis- wat zou kunnen betekenen dat deze inderdaad gemagnetiseerd waren geweest.

Een schokkende ontdekking voor de Hills, die de telefoon grepen en de nabije Pease-luchtmachtbasis belden om verslag te doen van hun ufo-ervaring van de vorige avond. Hoewel men de Hills zelf toen niets vertelde, is later gebleken dat er op diezelfde basis om 2.15 in de ochtend van 20 september ook al een dergelijk soort incident was geregistreerd. Degene die achter deze informatie kwam, was de computerwetenschapper Dr. Jacques Vallée, die bijna 20 jaar na dato door de nieuw geïntroduceerde Freedom of Information Act in staat was de dossiers van de basis te doorzoeken. Er was geen definitief bewijs, maar alles wees erop dat men die nacht op de radar van de luchtmachtbasis een ufo in de buurt van de White Mountains had gezien.

De Hills schreven ook een brief naar een nationale ufo-organisatie, die reageerde met een bezoek van een van de leden- de astronoom en ufoloog Walter Webb, die de Hills opzocht en daarmee een van de opmerkelijkste onderzoeken ooit startte.

Naweeën van de ontvoering.

Gaandeweg ontdekte Barney meer dingen die zorgen baarden. Zo zaten er kale plekken op zijn schoenen, alsof hij ruw langs de grond was gesleept. Ook deed zijn rug erg pijn. En in de nacht van 30 september had Betty de eerste van een reeks nachtmerries, waarin ze afschuwelijke gezichten zag met vreemde, katachtige ogen. Het waren de gezichten van wezens die eropuit waren haar en haar man te kidnappen. Betty deelde al de ervaringen in haar dromen met Barney, die overigens zelf geen last van nachtmerries had.

Toen Walter Webb bij de Hills op bezoek kwam, merkte hij al snel dat Betty goed was geïnformeerd over ufo's. Dit kwam deels doordat haar zuster er veel van wist, maar ook omdat Betty sinds het gebeuren een aantal boeken en artikelen over het onderwerp had gelezen. Webb geeft openlijk toe dat de twee hem niet konden overtuigen van de aanwezigheid van buitenaardse wezens in de ufo. Niettemin raakte hij wel overtuigd van de geloofwaardigheid van de Hills, en bleef hij betrokken bij hun geval terwijl ze probeerden te leren leven met Betty's ansgtaanjagende dromen.

Er kwam iets heel interessants naar boven gedurende Webbs onderzoek, en dat was dat de Hills twee uur, oftewel 55 kilometer van hun "onderbroken reis" gewoon "kwijt waren". Deze "vermiste tijd"- inmiddels bekend als een klassiek gegeven bij buitenaardse ontvoeringen- werd de hoeksteen van de medische onderzoeken die in de jaren daarna zouden volgen in de strijd van de Hills om een acceptabele verklaring te vinden voor wat er die bewuste nacht met hen was gebeurd.

Psychiatrische behandeling.

Tegen de lente van 1962 waren bij de Hills de problemen acuut geworden. De herinneringen die door Betty's dromen werden opgeroepen gekoppeld aan Barney's achtervolgingsangst, brachten het echtpaar ertoe een specialist in te schakelen die hen zou kunnen bijstaan in het verlichten van hun psychische kwelling. Ze werden naar een aantal psychiaters verwezen voordat ze vonden wat ze zochten, in de persoon van Dr. Benjamin Simon, een vooraanstaand stresstherapeut in Boston. Dr. Simon was bereid hen te helpen bij het in normale banen leiden van hun leven. Hij beval regressiehypnose aan als de beste manier om na te gaan wat er tijdens die ingrijpende reis was gebeurd, met de bedoeling dat de Hills zo hun onderbewuste zouden kunnen bevrijden van wat het ook was dat hun problemen veroorzaakte. Dr. Simon vermoedde dat aan Betty's nachtmerries psychische angst ten grondslag lag en dat ze een groot trauma teweegbrachten omdat ze als echt gebeurd werden beschouwd. Hij hoopte dat de Hills zouden "genezen" zodra ze de waarheid kenden.

Het emotionele effect van die ene nacht was Dr. Simon echter vanaf het begin van de behandeling duidelijk. Hoewel Betty en Barney gescheiden van elkaar werden gehypnotiseerd, vertoonde een aantal van de beelden die hun onderbewuste herinnering voortbracht, opmerkelijke gelijkenissen. Er waren ook tegenstrijdigheden, maar uit alles bleek dat de kracht van hun herinneringen enorm was en zeer veel stress, soms zelfs doodsangst ten gevolge had. Het lijdt geen twijfel dat de reactie van de Hills onder hypnose Dr. Simon ten zeerste verraste. Zo moest hij bijvoorbeeld soms zelfs de hulp van medewerkers inroepen om Barney in bedwang te houden terwijl deze de ontvoering opnieuw beleefde en probeerde weg te komen van de buitenaardse wezens in het ruimtevaartuig.

Binnenin het ruimteschip.

Na zes maanden therapie wist Dr. Simon dat hij met een uniek geval te maken had. Kort na zijn werk te hebben voltooid, zei hij tegen collega-onderzoekers: "Jullie zullen je handen vol hebhen aan dit geval. Er zitten veel onverklaarbare kanten aan.

Ik heb de Hills met allerlei soorten testen bestookt in de maanden van therapie, maar ik kan ze niet van hun verhaal afbrengen en het zijn absoluut geen simulanten." Volgens de "bewijzen" die tijdens de hypnotische regressie naar boven werden gehaald, was de ufo aan de kant van de weg geland en hadden kleine wezens met een wit-grijze huid en enorme, katachtige ogen de Hills eerst verdoofd en daarna tegen hun zin aan boord van het vaartuig gesleept.

De beschrijving van deze wezens klopt met die van de "grijzen" die tegenwoordig vaak worden genoemd in verslagen van "ruimtekidnappingen".

Eenmaal aan boord werd het paar gescheiden van elkaar door de kleine wezens aan medische onderzoeken onderworpen, terwijl een stem in hun hoofden klonk die zei dat ze niet bang hoefden te zijn. Bij Barney werd met een zuigapparaat sperma afgenomen, terwijl Betty de pijnlijke ervaring moest ondergaan van eeen lange injectienaald in haar buikstreek, een soort zwangerschapstest, had men haar verteld. Hoewel Betty Hill altijd heeft volgehouden dat hun onderzoek niet seksueel was, hebben sommige waarnemers opgemerkt dat het geval van de Hills als een van de eerste erop zou kunnen wijzen dat buitenaardse wezens geïnteresseerd zijn in hoe we genetisch in elkaar zitten. Volgens deze theorie is een van de hoofddoelen van de bezoeken van buitenaardse wezens het uitvoeren van genetische experimenten: het creëren van eeen hibridische baby, deels menselijk, deels buitenaards. Of dit het geval was bij de Hills zullen we misschien nooit te weten komen. Wel weten we, dat er bij de Hills gedurende hun gevangenschap in de ufo ook stukjes nagel en haar zijn afgenomen.

Historische ontmoeting.

De ontvoering van Betty en Barney Hill staat te boek als een mijlpaal in de ufo-geschiedenis. Hun geval leidde ertoe dat de ufologie meer discipline en geloofwaardigheid verkreeg en systematischer onderzoeksmethoden ging hanteren, waaronder de controversiële techniek van hypnotische regressie. Het geval van de Hills sprak ook tot de verbeelding van het grote publiek- voor het eerst leek immers een ontvoering door buitenaardse wezens een reële dreiging te zijn.Er kan niet genoeg nadruk worden gelegd op het belang van de ervaringen van de Hills, die letterlijk de wereld van de ufologie veranderden.