Het buitenaardse in ons.

De ontvoering van Travis Walton door buitenaardse wezens was misschien wel het meest spectaculaire geval. Maar Paul Devereux kent een andere verklaring.

Travis Walton zat moe in de truck die hem en de rest van de ploeg houthakkers door de bossen naar huis moest brengen.

In de duisternis die op die avond in november 1975 al vroeg inzette in Arizona kon hij niet vermoeden dat hij te maken zou krijgen met wat misschien wel het meest spectaculaire voorbeeld is geweest van een ontvoering door buitenaardse wezens.

Toen de mannen een open plek naderden, zagen ze plotseling een vreemde, gloeiende lichtbal. Ze reden erop af, maar nog voordat hun wagen tot stilstand was gekomen was Walton er al vol opwinding uitgesprongen, om op het mysterieuze object af te stuiven. De lichtbron had een omtrek van een meter of zes, en hing schokkerig en schommelend boven de grond, terwijl het ding allerlei zoemende en rommelende geluiden maakte.

Het voorwerp wierp een lichtkegel op de grond. Walton liep tot aan de rand daarvan, maar werd na zijn eerste opwinding toch wat voorzichtiger. Hij wilde teruglopen naar de truck, maar na een paar stappen hoorde hij een krakend geluid en voelde wat hij later omschreef als "een verdovende schok... alsof ik geëlektrokuteerd werd." Zijn maten in de truck konden duidelijk zien hoe Travis geraakt werd door een blauwgroene lichtflits die uit het gloeiende voorwerp kwam.

Walton werd opgetild en op de grond gesmeten. De rest van de ploeg was zo geschokt dat ze er in paniek vandoor stoven. Tegen de tijd dat ze weer genoeg moed verzameld hadden en naar de bewuste plek terugreden, waren zowel Walton als de mysterieuze lichtbal verdwenen.

Toen de houthakkers het gebeurde meldden bij de plaatselijke politie, was daar de eerste reactie dat Walton door zijn collega's moest zijn vermoord. Maar een inderhaast op touw gezette speurtocht leverde niets op.

De ontvoering van Walton sprak zo tot ieders verbeelding dat er een complete film van is gemaakt, Fire in the Sky. Op dit promotieplaatje ziet men hoe Travis wordt getroffen door een lichtstraal die vanuit het gloeiende object zou zijn gekomen.

Ongelooflijk verhaal.

Vijf dagen later dook Walton toen ineens weer op. Hij vertelde dat hij door de lichtflits het bewustzijn had verloren, en kwam toen met een beschrijving van een reeks ongelooflijke geheurtenissen. Volgens Walton bleek hij, eenmaal weer bij kennis, zich in een soort ruimtevaartuig te bevinden, omringd door buitenaardse wezens die veel weghadden van een foetus, met grote donkere ogen en een huid die wel van schuim leek. Het relaas dat Walton gaf was dat hij, na in dat ruimtevaartuig van alles te hebben meegemaakt, opnieuw het bewustzijn had verloren en ergens op een landweg weer bij kennis was gekomen.

Enkele jaren later vormden deze gebeurtenissen stof voor een boek en een film, "Vuur aan de hemel" (Fire in the Sky), maar tot op de dag van vandaag zijn de meningen verdeeld en wordt Walton van verschillende zijden beschuldigd van bedrog.

Mysterieuze confrontatie.

In elk geval leek het erop dat er die avond in de hossen iets heel vreemds was gebeurd. Er zijn nu echter deskundigen die erop wijzen dat hoewel er geen bedrog in het spel was, het ook niet om een ontvoering door buitenaardse wezens ging maar om een confrontatie met iets dat al even mysterieus is, te weten het geofysieke verschijnsel dat men "aardlichten" heeft gedoopt.

De meeste verklaringen gaan ervan uit dat aardlichten voortkomen uit de grote krachten die gepaard gaan met tektonische spanningen, een natuurlijk veranderingsproces binnen de aardkorst. Hoe dit precies in zijn werk gaat is nog niet helemaal duidelijk. Bovendien weten we niet waar aardlichten eigenlijk uit bestaan, al neemt men aan dat het om een soort plasma (geïoniseerd gas) gaat.

In verschillende opzichten hebben aardlichten veel weg van de lichten die vrijkomen bij een aardbeving en ook wel van bolvormige bliksem- dat door de wetenschap inmiddels als een natuurlijk verschijnsel is erkend- maar dan met een wat andere karakteristiek. Het belangrijkste verschil is dat ze ook optreden als zich geen aardbeving of donderbui voordoet. Verder blijven aardlichten veel langer zichtbaar dan bolbliksems of het oplichten dat we zien bij aardbevingen. De lichten die in de jaren "80 door een Noorse vallei bij Hessdalen joegen zijn bijvoorbeeld waargenomen (en gefotografeerd) terwijl ze meer dan twee uur lang van de ene naar de andere bergrichel gleden. Bij de bestudering van aardlichten heeft men gemerkt dat deze lichten meestal optreden in combinatie met krachtige elektromagnetische energievelden, die op meerdere manieren een uitwerking kunnen hebben op het menselijk bewustzijn. En misschien verklaart dat wel de belevenissen van Travis Walton.

Voorbeeld van een "aardlicht".

Extreme effecten.

Volgens Michael Persinger, een Canadees neuroloog, zal wanneer iemand aan dit soort elektromagnetische velden wordt blootgesteld, dat niet zonder gevolg blijven voor zijn lichaam, verstand en geest. In een extreem geval kan dit leiden tot geheugenverlies en een aantasting van het waarnemingsvermogen, al dan niet in combinatie met hallucinaties. Dit kan zelfs tot gevolg hebben dat iemand min of meer in trance raakt, waardoor het verschil tussen waken en dromen vervaagt.

Volgens sommige deskundigen is het zeer wel mogelijk dat het verschijnsel dat zich in dat bos aan Travis Walton voordeed een aardlicht was- in elk geval had het daar wel de vorm en omvang voor. Verder zijn er over de hele wereld meldingen geweest van aardlichten die vreemde geluiden veroorzaakten, precies als bij het voorwerp waar Walton en zijn maten het over hadden.

Was de lichtstraal in het bos die avond derhalve precies waar het aan deed denken- een lichtflits? Had Walton een elektrische schok gekregen, en was hij, eenmaal weer hij bewustzijn, verward, en zo het bos ingelopen, waardoor hij dagen lang helemaal van de wereld was? Belangrijker nog: waren wat Walton zich herinnerde van de buitenaardse wezens slechts hallucinaties geweest, veroorzaakt door deze energievelden?

Het gedeelte van het brein dat het meest gevoelig is voor veranderingen in magnetische en elektrische velden is de temporale cortex, waaronder de amygdala en de hippocampus liggen. Als de hippocampus van functie verandert kan er iets gebeuren met het geheugen en kan men zonder in slaap te zijn in een droomtoestand komen te verkeren, terwijl de amygdaLa in verband wordt gebracht met emotionele prikkelingen.

Michael Persinger leidt sinds enkele jaren experimenten waarbij vrijwilligers hun temporale cortex als het ware laten masseren door magnetische velden. De proefpersonen nemen plaats in een geluiddicht hokje, met een helm op waar electroden opzitten die verbonden zijn met een computer. Er worden dan met grote nauwkeurigheid magnetische "stroompjes" gestuurd naar de temporale cortex. Er zijn mensen die onder dergelijke omstandigheden visioenen krijgen, of de aanwezigheid van iets of iemand "voelen". Een persoon dacht zelfs dat zijn hokje van de duivel was bezeten! Persinger heeft ontdekt dat wanneer een proefpersoon dit een aantal keren heeft ondergaan, er niet zo veel meer voor nodig is om de betrokkene in een "mystieke gemoedstoestand" te doen geraken.

Het omcirkelde gedeelte vormt de temporale cortex. Dit is het gedeelte dat gevoelig is voor veranderingen in elektromagnetische velden.

Buitenaardse verschijningen.

Bij een van die experimenten werd aan de proefpersonen- die daarbij een helm op hadden- gevraagd om te kijken naar een licht dat zomaar ergens in het donker brandde. Het was een doodgewoon peertje, maar toch begonnen heel wat proefpersonen toen over wat we kennen van de verhalen over ontvoeringen door buitenaardse wezens- gedaanten met een grijze huid, met een voorliefde voor angstaanjagende medische proeven. De proefpersonen gaven ook aan dat door de magnetische helm vaak levendige herinneringen aan de kinderjaren opkwamen.

Onderzoekingen waarbij psychofarmaca aLs LSD en DMT werden gebruikt hebben geleid tot soortgelijke bevindingen. Naast levendige hallucinaties kwam het ook veel voor dat mensen in hun herinnering teruggingen naar hun kinderjaren, terwijl sommigen zelfs het gevoel hadden dat ze hun eigen geboortetrauma's herbeleefden.

Dit is tegen de achtergrond van wat ufospecialisten als Alvin Lawson stellen heel interessant. Het archetype van het Grijze wezen uit de ruimte vormt immers, zo stellen zij, een soort primaire sjabloon van het menselijk zoogdier. Volgens Lawson is het bekende Grijze wezen, met zijn grote ogen, kleine ledematen en zijn ondermaatse, sprietmagere lijf, een archetype dat wij allen ergens diep in het achterhoofd hebben- in feite een uitgesponnen beeld van de menselijke foetus.

Anderen gaan nog verder en stellen, zoals Dennis Stacy. een Amerikaans ufoloog, dat dit motief geassocieerd wordt met het trauma rond de abortus. En inderdaad komt het beeld waarbij een baby door buitenaardse wezens wordt ontvoerd in de verhalen steeds weer terug. Veel mensen die met een dergelijke ontvoering te maken kregen zeiden bovendien dat de buitenaardse wezens proeven hadden uitgevoerd op hun voortplantingsorganen.

Dr. Michael Persinger.

Traumatische oorzaken.

Tegen deze achtergrond wordt nu algemeen aangenomen dat het idee dat iemand "door een ufo ontvoerd" zou zijn kan worden opgeroepen door mensen met een temporale hersenkwab die daarvoor voldoende gevoelig is, prikkels toe te dienen. In sommlge gevallen kan deze gevoeligheid zijn voortgekomen uit een trauma- psychisch van aard, zoals kindermishandeling, of fysiek zoals een elektrische schok. Blijkbaar is de temporale cortex gevoelig voor dergelijke prikkels, en zijn de proefpersonen er een volgende keer al op voorbereid.

De Britse onderzoeker Albert Budden heeft een aantal van deze ontvoeringszaken bekeken, en ontdekte toen dat bijna al deze mensen ooit met een dergelijk trauma hadden rondgelopen. Ze zijn allemaal extra gevoelig voor elektrische ladingen, en zulke mensen kunnen makkelijk gaan hallucineren zodra ze bij voorbeeld in de buurt komen van hoogspanningsdraden. Die hallucinaties kunnen soms zulke levendige vormen aannemen dat ze echt denken dat ze geconfronteerd zijn geweest met buitenaardse wezens of een ruimtevaartuig.

Naar het schijnt dragen we het vermogen om een ontvoering met een ufo te beleven allemaal met ons mee.